I KZ 29/22

Sprawa dotyczy zażalenia obrońcy na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 lutego 2022 r., którym odmówiono przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 października 2021 r. (sygn. akt V Kzw (...)). Postanowienie Sądu Okręgowego z kolei utrzymało w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 września 2021 r. (sygn. akt II Ko (...)), którym zmieniono środek zabezpieczający wobec P. K. poprzez umieszczenie go w zakładzie psychiatrycznym zamiast terapii. Obrońca wniósł kasację od postanowienia Sądu Okręgowego, a Przewodniczący Sądu Okręgowego odmówił jej przyjęcia, uznając ją za niedopuszczalną z mocy ustawy na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, rozpoznając zażalenie, utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Sąd Najwyższy podkreślił, że zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja przysługuje jedynie od postanowienia o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k., przy czym oba te elementy muszą być zawarte w jednym orzeczeniu. W niniejszej sprawie nie doszło do umorzenia postępowania, a jedynie do zmiany środka zabezpieczającego, co wyklucza dopuszczalność kasacji wniesionej przez stronę. Sąd Najwyższy powołał się na utrwalone orzecznictwo i piśmiennictwo, wskazując, że prawo do wniesienia kasacji od postanowień wydanych w postępowaniu wykonawczym mają jedynie podmioty wskazane w art. 521 k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający