I KZ 24/24

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonego na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2024 r., które odmówiło przyjęcia zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2024 r. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r. WSO w Poznaniu umorzył postępowanie wykonawcze w odniesieniu do środka karnego obowiązku naprawienia szkody nałożonego na skazanego S. C., z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Pełnomocnik pokrzywdzonego wniósł zażalenie, które Prezes WSO w Poznaniu odrzucił, uznając, że pochodzi od osoby nieuprawnionej. W zażaleniu na zarządzenie Prezesa WSO, pełnomocnik podniósł zarzut obrazy przepisów postępowania, w tym art. 94 § 1 pkt 1 i 4-5 oraz § 2 k.p.k. w zw. z art. 22 § 1 k.k.w. i art. 1 § 2 k.k.w., wskazując na niewskazanie osoby wydającej zarządzenie oraz podstawy prawnej wyłączającej prawo pokrzywdzonego do zaskarżenia. Sąd Najwyższy uznał wniesione zażalenie za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu niewskazania podmiotu wydającego zarządzenie, Sąd Najwyższy stwierdził, że na oryginale zarządzenia znajduje się oznaczenie organu i podpis Prezesa Sądu Okręgowego, co spełnia wymogi formalne. W kwestii braku merytorycznej podstawy prawnej, Sąd Najwyższy podkreślił, że z przepisów Kodeksu karnego wykonawczego wynika, iż pokrzywdzony nie jest stroną postępowania wykonawczego, a jedynie posiada pewne, ściśle określone uprawnienia. Nie jest możliwe odpowiednie stosowanie przepisów k.p.k. z uwagi na autonomię k.k.w. Sąd wskazał, że WSO w Poznaniu już wcześniej informował Departament Spraw Socjalnych MON, że pokrzywdzony nie jest stroną postępowania wykonawczego i nie posiada uprawnień do wnoszenia środków odwoławczych. Wobec braku stwierdzenia okoliczności wskazujących na konieczność uchylenia zarządzenia, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający