I KZ 14/26

Sprawa dotyczy zażalenia obrońcy skazanego P.Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu o odmowie przyjęcia kasacji. Kasacja została wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący P.Ł. za oszustwo (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.) na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. Obrońca w kasacji zarzucała naruszenie prawa materialnego. Przewodniczący Sądu Okręgowego odmówił przyjęcia kasacji, stwierdzając jej niedopuszczalność z mocy ustawy, zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., ponieważ orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a w kasacji nie wskazano na istnienie uchybień przewidzianych w art. 439 k.p.k. Obrońca w zażaleniu podniosła zarzut rażącej obrazy prawa procesowego, w tym naruszenia art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że udział obrońcy nie był obowiązkowy. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, chyba że zachodzą wyjątki określone w art. 523 § 4 k.p.k. (uchybienia z art. 439 k.p.k. lub kasacja podmiotów szczególnych). W niniejszej sprawie skazany otrzymał karę z warunkowym zawieszeniem, a w kasacji nie podniesiono zarzutów z art. 439 k.p.k. Sąd Najwyższy zaznaczył, że zarzuty podniesione w zażaleniu, dotyczące naruszenia przepisów procesowych, nie mogły wpłynąć na ocenę prawidłowości zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, gdyż nie były skierowane przeciwko temu zarządzeniu, a ponadto powinny być podniesione w samej kasacji. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający