I KZ 12/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt Kp (…), o zastosowaniu wobec mjr. D. K. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Obrońca zarzucił błędne zastosowanie art. 258 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. oraz obrazę art. 257 § 1 k.p.k. i art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k., wnosząc o zastosowanie środków nieizolacyjnych. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. Choć przyznał, że sąd pierwszej instancji nie wskazał konkretnych okoliczności uzasadniających obawę matactwa, podkreślił, że zagrożenie surową karą może stanowić samodzielną szczególną podstawę tymczasowego aresztowania, zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 258 § 2 k.p.k. i orzecznictwem Sądu Najwyższego (uchwała I KZP 18/11) oraz Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia dyrektywy minimalizacji i proporcjonalności, wskazując, że przepis art. 257 § 1 k.p.k. nie może być podstawą zażalenia. Ponadto, stwierdzono, że tymczasowe aresztowanie nie stwarza poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia podejrzanego, a materiały medyczne nie potwierdzają takiego niebezpieczeństwa. Wobec braku zanegowania przez skarżącego przesłanek ogólnych stosowania środków zapobiegawczych, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPotwierdzenie, że groźba surowej kary jest samodzielną podstawą do zastosowania tymczasowego aresztowania, nawet przy braku obawy matactwa.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i interpretacji przepisów k.p.k. dotyczących środków zapobiegawczych.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zagrożenie surową karą może stanowić samodzielną szczególną podstawę do zastosowania tymczasowego aresztowania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zagrożenie surową karą może stanowić samodzielną szczególną podstawę do zastosowania tymczasowego aresztowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołując się na aktualne brzmienie art. 258 § 2 k.p.k., uchwałę SN I KZP 18/11 oraz orzecznictwo TK i ETPC, stwierdził, że przepis ten wprowadza szczególny rodzaj domniemania i może stanowić samodzielną przesłankę stosowania tymczasowego aresztowania.
Czy przepis art. 257 § 1 k.p.k. może stanowić podstawę zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego?
Odpowiedź sądu
Nie, przepis art. 257 § 1 k.p.k. nie może być podstawą zażalenia, ponieważ zawiera jedynie ogólną zasadę postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że art. 257 § 1 k.p.k. nie nakazuje ani nie zakazuje konkretnego sposobu postępowania, a zatem nie może stanowić podstawy do kwestionowania postanowienia w drodze zażalenia.
Czy tymczasowe aresztowanie stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia podejrzanego w rozumieniu art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.?
Odpowiedź sądu
Nie, tymczasowe aresztowanie nie stwarza poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia podejrzanego w rozumieniu art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że dołączona dokumentacja medyczna oraz materiały dotyczące stanu zdrowia podejrzanego nie świadczą o takim niebezpieczeństwie, a podejrzany ma możliwość korzystania z pomocy penitencjarnej służby zdrowia.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. K. | osoba_fizyczna | podejrzany |
| Prokuratura Krajowa Departament do Spraw Wojskowych | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (7)
Główne
k.p.k. art. 258 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 258 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 257 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 259 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.k. art. 228 § § 3
Kodeks karny
k.p.k. art. 249 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Groźba surowej kary jako samodzielna podstawa tymczasowego aresztowania. • Brak przesłanek negatywnych do zastosowania tymczasowego aresztowania. • Brak poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia podejrzanego w areszcie.
Odrzucone argumenty
Brak szczególnej podstawy stosowania tymczasowego aresztowania w postaci obawy matactwa. • Zarzut błędnego zastosowania art. 258 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. • Zarzut obrazy art. 257 § 1 k.p.k. i art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
zagrożenie surową karą nie może stanowić samodzielnej szczególnej podstawy tymczasowego aresztowania • podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 k.p.k. i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki stosowania tego środka zapobiegawczego • art. 257 § 1 k.p.k. nie może być podstawą zażalenia, bowiem zawiera jedynie ogólną zasadę postępowania
Skład orzekający
Rafał Malarski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że groźba surowej kary jest samodzielną podstawą do zastosowania tymczasowego aresztowania, nawet przy braku obawy matactwa."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i interpretacji przepisów k.p.k. dotyczących środków zapobiegawczych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa karnego procesowego - podstaw stosowania tymczasowego aresztowania, co jest istotne dla prawników i osób zainteresowanych wymiarem sprawiedliwości.
“Czy groźba surowej kary wystarczy, by trafić do aresztu? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.