I KZ 1/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu o zasądzeniu wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego, oddalając zażalenie obrońcy.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy R. A. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu, które zasądziło od R. A. i R. A. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. W. kwoty tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.k. i art. 633 k.p.k., przez błędną ocenę materiału dowodowego i nieprawidłowy podział kosztów. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne, stwierdzając, że argumentacja skarżącego miała jedynie polemiczny charakter i nie podważała przekonująco rozumowania sądu pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie obrońcy R. A. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 października 2023 r. (sygn. akt So 2/19). Postanowieniem tym zasądzono od gen. R. A. kwotę 1.698,39 zł oraz od ppłk rez. R. A. kwotę 3.396,78 zł na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. W. z tytułu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem pełnomocnika. Obrońca zaskarżył to postanowienie, zarzucając obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. i art. 633 k.p.k., poprzez błędną i niepełną ocenę materiału dowodowego, co miało skutkować nieprawidłowym podziałem zasądzonych kwot. Głównym argumentem skarżącego było twierdzenie, że postępowanie karne toczyło się przede wszystkim przeciwko gen. R. A., a sprawa jego mandanta była jedynie marginalna. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Wskazał, że argumentacja obrońcy miała charakter polemiczny, nie rozwinięto wątków rzekomych naruszeń, a subiektywne przekonanie strony o marginalnym charakterze sprawy nie stanowi wystarczającego powodu do zakwestionowania sposobu rozłożenia kosztów. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd pierwszej instancji obszernie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w zakresie kosztów, a orzeczenie to pozostaje pod ochroną przepisów procedury dających sądowi swobodę w ocenie sposobu rozłożenia obciążeń kosztami postępowania. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, sposób podziału wydatków był prawidłowy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że argumentacja skarżącego dotycząca nierównego podziału kosztów była jedynie polemiczna i nie podważała przekonująco rozumowania sądu pierwszej instancji, który obszernie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Sąd podkreślił, że przepisy procedury dają sądowi margines swobody w ocenie sposobu rozłożenia obciążeń kosztami.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Strona wygrywająca
A. W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. A. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| R. A. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| A. W. | osoba_fizyczna | oskarżyciel posiłkowy |
| T. R. | osoba_fizyczna | obrońca |
Przepisy (2)
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 633
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sposób rozłożenia kosztów postępowania przez sąd pierwszej instancji był zgodny z przepisami i zasadami procedury karnej. Argumentacja skarżącego dotycząca nierównego podziału kosztów była polemiczna i niepoparta dowodami. Sąd pierwszej instancji obszernie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w zakresie kosztów.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7 k.p.k., art. 633 k.p.k.) przez błędną i niepełną ocenę materiału dowodowego. Nieprawidłowy podział kwot zasądzonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego, który powinien być proporcjonalny do zaangażowania procesowego poszczególnych oskarżonych.
Godne uwagi sformułowania
Zażalenie ma jedynie polemiczny charakter Nie stanowi wystarczającego powodu do zakwestionowania sposobu rozdzielenie kasztów przez Sąd subiektywne przekonanie strony, że sprawa jego mandanta była jedynie „marginalna” w kontekście całości przewodu sądowego. Orzeczenie takie pozostaje pod ochroną przepisów procedury dającej sądowi duży margines swobody w ocenie, w jaki sposób należy rozłożyć obciążenia kosztami postępowania.
Skład orzekający
Włodzimierz Wróbel
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasad rozkładania kosztów postępowania karnego w przypadku oskarżyciela posiłkowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i proceduralnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z kosztami postępowania, co jest typowe dla spraw karnych i może być interesujące głównie dla prawników procesowych.
Dane finansowe
wydatki: 1698,39 PLN
wydatki: 3396,78 PLN
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I KZ 1/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie R. A. i R. A. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 marca 2024 r. zażalenia obrońcy R. A. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt So 2/19, o zasądzeniu wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego A. W. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 października 2023 r. (sygn. akt So 2/19): 1. zasądzono od gen. R. A. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. W. z tytułu wydatków poniesionych przez niego w związku z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika kwotę 1.698,39 złotych, 2. zasądzono od ppłk rez. R. A. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. W. z tytułu wydatków poniesionych przez niego w związku z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika kwotę 3.396,78 złotych. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca T. R. , zarzucając orzeczeniu obrazę przepisów postepowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. oraz art. 633 k.p.k. przez błędną i niepełną ocenę materiału dowodowego, stanowiącego podstawę do oceny zasadności zasądzenia kwoty na rzecz oskarżyciela posiłkowego w wysokości wyższej niż w przypadku drugiego oskarżonego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne. Skarżący rdzeniem swojego zażalenia czyni de facto twierdzenie, że postępowanie karne toczyło się „przede wszystkim przeciwko gen. R. A. ”. Implikować miałoby to wniosek, że podział kwot zasądzonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego powinien przyjąć odmienną formę i być proporcjonalny w stosunku do, jak się wydaje, zaangażowania procesowego sądu w rozpoznanie spraw poszczególnych podsądnych. Podaje, że analiza akt postępowania przygotowawczego wskazuje na to, że A. W. „czuł się pokrzywdzony przede wszystkim zachowaniem w stosunku do niego gen. R. A”. Uzasadnienie zażalenia ma jedynie polemiczny charakter, a jego wątki nie z są w żaden sposób rozwinięte, nadto rzekome naruszenia nie są uprawdopodobnione. Nie stanowi wystarczającego powodu do zakwestionowania sposobu rozdzielenie kasztów przez Sąd subiektywne przekonanie strony, że sprawa jego mandanta była jedynie „marginalna” w kontekście całości przewodu sądowego. Zwłaszcza, nie zakwestionowano w sposób przekonujący rozumowania Sądu meriti, który obszernie opisał, dlaczego rozstrzygnął w zakresie kosztów ta taki sposób. Orzeczenie takie pozostaje pod ochroną przepisów procedury dającej sądowi duży margines swobody w ocenie, w jaki sposób należy rozłożyć obciążenia kosztami postępowania. Należało orzec wobec tego jak w sentencji. [J.J.] [ał]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI