I KS 43/25

SN
I KS 43/25
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 28 stycznia 2026r.
w sprawie
B. T.
oskarżonego z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 107§1 k.k.s. w zw. z art. 9§3 k.k.s.
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 16 września 2025r., sygn. akt IV Ka 473/25, uchylający wyrok Sądu Rejonowego we Złotoryi z dnia 17 czerwca 2025r., sygn. akt II K 621/24,
na podstawie art. 539e§2 k.p.k.
postanowił:
1) oddalić skargę,
2) obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (
vide
: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach Prokuratury, jak i Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego.
W ocenie Sądu Odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego mu czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada
ne peius
wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że w jego ocenie: „
nie może być wątpliwości, iż oskarżony B. T. obejmował świadomością wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa (…). Zamiarem umyślnym obejmował wszystkie elementy dotyczące pomocnictwa, a więc nie tylko prawną charakterystykę czynu zabronionego, ale i zamiar ułatwienia innej osobie popełnienia czynu zabronionego poprzez udostępnienie miejsca do organizowania i prowadzenia gier o charakterze hazardowym – w rzeczywistości nielegalnego kasyna
”. Pogląd ten dostatecznie umotywowano w sposób wskazujący, że w ocenie tego Sądu prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie powinna doprowadzić do wydania wyroku skazującego.
Sądu Okręgowy też jednoznacznie wskazał, że do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k.
Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie, a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
‎