I KO 9/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy stwierdził niedopuszczalność wznowienia postępowania z urzędu w sprawie dotyczącej przedłużenia tymczasowego aresztowania, uznając, że postanowienie o przedłużeniu środka zapobiegawczego nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu przepisów o wznowieniu.
Podejrzany A.L. wniósł o wznowienie postępowania z urzędu, wskazując na nienależytą obsadę sądu w postanowieniu o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, co miało naruszać zasady bezstronności. Sąd Najwyższy stwierdził jednak niedopuszczalność wznowienia, argumentując, że postanowienie o przedłużeniu środka zapobiegawczego nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu przepisów o wznowieniu, a jego weryfikacja mogła nastąpić jedynie w toku postępowania instancyjnego.
W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek o wznowienie postępowania z urzędu, zainicjowany przez podejrzanego A.L. Wniosek ten opierał się na zarzucie nienależytej obsady sądu w postanowieniu Sądu Apelacyjnego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania. Podejrzany argumentował, że udział sędziego delegowanego, którego delegacja pochodziła od Ministra Sprawiedliwości (będącego jednocześnie Prokuratorem Generalnym, a więc przełożonym prokuratora wnioskującego o areszt), naruszał zasady bezstronności sądu, gwarantowane przez Konstytucję RP oraz międzynarodowe konwencje praw człowieka. Sąd Najwyższy, analizując kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania, stwierdził niedopuszczalność takiego wznowienia z urzędu. Kluczowym argumentem było to, że postanowienie o przedłużeniu środka zapobiegawczego nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k., które mogłoby podlegać wznowieniu. Sąd podkreślił, że postępowanie wznowieniowe dotyczy orzeczeń prawomocnie rozstrzygających w przedmiocie procesu lub odpowiedzialności karnej, a nie jedynie kwestii stosowania środków zapobiegawczych. Weryfikacja zarzucanych wad prawnych mogła być przedmiotem analizy jedynie w toku postępowania instancyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że postępowanie wznowieniowe dotyczy orzeczeń prawomocnie rozstrzygających w przedmiocie procesu lub odpowiedzialności karnej, a nie jedynie kwestii stosowania środków zapobiegawczych. Postanowienie o przedłużeniu aresztu nie powoduje trwałego przekształcenia sytuacji prawnej w stopniu uzasadniającym wznowienie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono niedopuszczalność wznowienia postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. L. | osoba_fizyczna | podejrzany |
Przepisy (18)
Główne
k.p.k. art. 439 § 1 pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 542 § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 540 § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 263 § 4
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 258 § 1 i 3
Kodeks karny
k.k.s. art. 62 § 2
Kodeks karny skarbowy
k.k.s. art. 56 § 1
Kodeks karny skarbowy
k.k.s. art. 7 § 1
Kodeks karny skarbowy
k.k.s. art. 6 § 2
Kodeks karny skarbowy
k.k.s. art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5
Kodeks karny skarbowy
k.k. art. 277a § 1
Kodeks karny
k.k. art. 271a § 1
Kodeks karny
k.k. art. 271a § 3
Kodeks karny
k.k. art. 12 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 65 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 11 § 2
Kodeks karny
k.k.s. art. 8 § 1
Kodeks karny skarbowy
k.p.k. art. 9 § 2
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania.
Godne uwagi sformułowania
płaszczyzną oceny tych podstaw wznowieniowych miałoby być postępowanie w przedmiocie tymczasowego aresztowania, które nie dotyczy głównego nurtu procesu, a rozstrzyga jedynie kwestię dalszego stosowania środka zapobiegawczego. Postępowanie wznowieniowe może zostać natomiast wszczęte jedynie w odniesieniu do „postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem”.
Skład orzekający
Antoni Bojańczyk
przewodniczący
Marek Siwek
członek
Igor Zgoliński
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów o wznowieniu postępowania w kontekście postanowień o środkach zapobiegawczych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy zarzut dotyczy postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej związanej z prawem do sądu i możliwością kwestionowania postanowień o tymczasowym aresztowaniu, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.
“Czy można wznowić postępowanie w sprawie tymczasowego aresztowania? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I KO 9/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk (przewodniczący) SSN Marek Siwek SSN Igor Zgoliński (sprawozdawca) w sprawie A. L. podejrzanego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2022 r., wniosku, wniesionego przez strona na postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt II AKz […] zmieniającego postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt II AKp […] , p o s t a n o w i ł: 1. stwierdzić niedopuszczalność wznowienia postępowania z urzędu; 2. wydatkami postępowania wznowieniowego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wskazanymi powyżej orzeczeniami Sąd Apelacyjny w […] orzekł na podstawie art. 263 § 4 k.p.k. o dalszym stosowaniu wobec A. L. podejrzanego z art. 258 § 1 i 3 k.k., art. 62 § 2 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s., art. 277a § 1 k.k. w zw. z art. 271a § 1 k.k. w zw. z art. 271a § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i in., na czas oznaczony do dnia 28 lutego 2022 r. W odniesieniu do tychże orzeczeń podejrzany złożył pismo zatytułowane „wniosek na podstawie art. 9 § 2 k.p.k.”, w którym domaga się podjęcia przez Sąd Najwyższy czynności z urzędu w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego przedłużenia tymczasowego aresztowania, wskazując na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z nienależytą obsadą sądu. W składzie sądu orzekającego zasiadał bowiem sędzia sądu okręgowego delegowany do Sądu Apelacyjnego w (…) Delegacja pochodzi od Ministra Sprawiedliwości a zarazem Prokuratora Generalnego, który jest jednocześnie przełożonym prokuratora wnioskującego o dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania. Udział zatem sędziego delegowanego skutkował naruszeniem zasady wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 14 ust. 1 Międzynawowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, które przyznają prawo do sądu gwarantującego bezstronne postępowanie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Choć podstawy w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych (art. 439 § 1 k.p.k.) zastrzeżone zostały wyłącznie dla wznowienia postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.) w niniejszym postępowaniu, mimo sygnalizacji złożonej w trybie art. 9 § 2 k.p.k., nie mogły być one przedmiotem merytorycznego badania. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że płaszczyzną oceny tych podstaw wznowieniowych miałoby być postępowanie w przedmiocie tymczasowego aresztowania, które nie dotyczy głównego nurtu procesu, a rozstrzyga jedynie kwestię dalszego stosowania środka zapobiegawczego. Postępowanie wznowieniowe może zostać natomiast wszczęte jedynie w odniesieniu do „postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem” (art. 540 § 1 in princ. k.p.k.). Do tej kategorii orzeczeń w ujęciu szerokim zaliczają się postępowania rozstrzygające prawomocnie w przedmiocie procesu, w tym w zakresie odpowiedzialności karnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że badanie w postępowaniu wznowieniowym wad prawnych orzeczenia wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. odnosi się również do rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu sądowym, które nie dotyczą kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Istotne jest, aby orzeczenie to powodowało trwałe przekształcenie sytuacji prawnej osoby objętej tym postępowaniem, nawet jeżeli nie dotyczy ono głównego nurtu procesu (postanowienie SN z 5 kwietnia 2017 r., III KO 112/16, OSNKW 2017/8, poz. 47). Postanowienie o przedłużeniu środka zapobiegawczego nie należy do kategorii takich orzeczeń, a więc brak jest możliwości zastosowania w tego rodzaju sprawie przepisów o wznowieniu postępowania, zaś weryfikacja zasygnalizowanych podstaw mogła być jedynie przedmiotem analizy przeprowadzonej w toku postępowania instancyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. a.s.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI