I KO 77/25

Skazana N.B. złożyła wniosek o wznowienie postępowania karnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2023 r. (sygn. akt II AKa 93/23), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2022 r. (sygn. akt III K 399/21). Jako podstawę wniosku skazana wskazała opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 24 lutego 2025 r., sporządzoną na potrzeby innej sprawy, z której miało wynikać, że cierpi na syndrom sztokholmski, a jej stan psychiczny w chwili zawarcia umowy sprzedaży z dnia 9 września 2021 r. uniemożliwiał świadome podjęcie decyzji. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., postanowił odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności. Sąd podkreślił, że przepis ten pozwala na odmowę przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia braków formalnych, jeśli z jego treści wynika oczywista bezzasadność. W niniejszej sprawie skazana nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających wznowienie. Przedłożona opinia dotyczyła zdarzeń z 2021 roku, podczas gdy czyny przypisane skazanej popełniono w 2016 roku. Wcześniejsze opinie sądowo-psychiatryczne wydane w tej sprawie (z 2017 i 2022 roku) potwierdziły, że skazana miała zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem w chwili ich popełnienia. Sąd Najwyższy zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe nie służy ponownej ocenie dowodów ani ustaleniom faktycznym, a jedynie badaniu przesłanek określonych w przepisach k.p.k. dotyczących wznowienia postępowania. Wobec oczywistej bezzasadności wniosku o wznowienie, wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu stał się bezprzedmiotowy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający