I KO 30/22

Sąd Rejonowy w K. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy rozpoznania zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa innemu sądowi równorzędnemu, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości. Jako przyczynę wskazano fakt, że zarzuty popełnienia czynów z art. 160 § 2 k.k. i art. 155 w zw. z art. 11 § 2 k.k. dotyczyły lekarzy, którzy na co dzień pozostają w kontaktach medycznych z sędziami Sądu Rejonowego w K., co mogło budzić obawy o bezstronne rozpoznanie sprawy. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, uznając go za niezasadny. Podkreślono, że skorzystanie z art. 37 k.p.k. jest możliwe tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy istnieją nadzwyczajne okoliczności mogące budzić wątpliwości co do bezstronności lub swobody orzekania. Sąd Najwyższy stwierdził, że kontakty medyczne sędziów i ich rodzin z lekarzami, których dotyczą zarzuty, nie mogą realnie podważać autorytetu i zaufania do wymiaru sprawiedliwości, nawet w średniej wielkości mieście. Tego rodzaju założenie jest nieracjonalne i stanowiłoby nieuzasadnione odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznawania spraw przez sądy właściwe rzeczowo i miejscowo. Wskazano, że sytuacje kolizyjne powinny być rozwiązywane na gruncie instytucji wyłączenia sędziego (art. 41 § 1 k.p.k.).

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający