I KO 16/24

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Okręgowego w Poznaniu o przekazanie sprawy dotyczącej zażalenia na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Okręgowy uzasadniał wniosek dobrem wymiaru sprawiedliwości, wskazując, że sprawa dotyczy tzw. zbrodni sądowej, której mieliby się dopuścić sędziowie Sądu Okręgowego i Apelacyjnego w Poznaniu, co mogłoby stwarzać w odbiorze społecznym przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku. Podkreślił, że instytucja przekazania sprawy innemu sądowi jest wyjątkiem od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i powinna być stosowana jedynie w sytuacjach, gdy przemawiają za tym szczególne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym autorytet wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sądy nie ulegały presji opinii publicznej ani nie wątpiły we własne kompetencje. Stwierdził, że sama okoliczność, iż osoby, których dotyczy sprawa, są sędziami sądu właściwego do rozpoznania zażalenia, nie uzasadnia skorzystania z właściwości delegacyjnej. Podkreślono, że sprawa dotyczy kontroli postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, a nie rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej sędziów. Wskazano, że wystarczającymi gwarancjami obiektywizmu są przepisy dotyczące wyłączenia sędziego, a dopiero w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie nie byłoby możliwe z powodu wyłączenia sędziów, sąd wyższego rzędu byłby zobligowany do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający