I KO 14/26

Skazany P.S. złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2020 r. (sygn. akt II AKa 154/20), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt III K 82/19). Skazany argumentował, że w składzie orzekającym sądu II instancji zasiadali "neosędziowie", a ponadto twierdził, że nie popełnił zarzucanych mu czynów i był torturowany przez funkcjonariuszy służby więziennej. Wniósł o uchylenie wyroków i sprawiedliwe osądzenie, a także o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek jednoosobowo, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił jego przyjęcia z powodu oczywistej bezzasadności. Sąd wskazał, że skazany nie przedstawił żadnych okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania w świetle przepisów art. 540-540b k.p.k. Podkreślono, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją odwoławczą służącą ponownej ocenie dowodów i ustaleń faktycznych. Odnosząc się do zarzutu udziału "neosędziów", Sąd Najwyższy stwierdził, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nienależyta obsada sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) dotyczy wad strukturalnych lub liczbowych składu sądu, a nie kwestii związanych ze sposobem powołania sędziów. Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 12/18), który uznał sposób powołania sędziów na podstawie ustawy z 2017 r. za zgodny z Konstytucją. W związku z odmową przyjęcia wniosku, wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu stał się bezprzedmiotowy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający