I KO 11/22

Sąd Okręgowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej o sygn. akt IV Ka [...] innemu sądowi równorzędnemu, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadnienie wniosku opierało się na fakcie, że pokrzywdzona M. A. jest sędzią w stanie spoczynku, a oskarżony A. W. jest sędzią Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Obie strony utrzymywały prywatne relacje z sędziami Sądu Okręgowego w W. Ponadto, jeden z zarzutów apelacji dotyczył oceny zeznań świadka G. S., który jest sędzią Sądu Okręgowego w W. Sąd Okręgowy uznał, że te okoliczności mogą rodzić w odbiorze społecznym przekonanie o braku możliwości bezstronnego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku. Podkreślono, że art. 37 k.p.k. stanowi wyjątek i jego zastosowanie wymaga szczególnych względów. Sąd Najwyższy zaznaczył, że fakt, iż pokrzywdzona lub oskarżony są sędziami, nie może sam w sobie uzasadniać przekazania sprawy. Podkreślono, że relacje pozazawodowe między członkami środowiska sędziowskiego są naturalne i nie mogą być podstawą do delegacji. Jako wystarczający mechanizm gwarantujący obiektywizm wskazano instytucję wyłączenia sędziego (art. 41-42 k.p.k.). Podobnie argument o świadku będącym sędzią nie został uznany za wystarczający, zwłaszcza gdy sprawa dotyczy sfery prywatnej. Sąd Najwyższy przywołał wcześniejsze orzecznictwo, zgodnie z którym sądy nie powinny ulegać presji opinii publicznej ani wątpić we własne kompetencje, a nadużywanie instytucji delegacji nie sprzyja wymiarowi sprawiedliwości.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający