III KO 4/22

Sąd Najwyższy2022-03-01
SNKarnepostępowanie karneWysokanajwyższy
wznowienie postępowaniaSąd Najwyższypostępowanie karneskład sąduprawomocnośćart. 439 k.p.k.

Podsumowanie

Sąd Najwyższy stwierdził niedopuszczalność wznowienia z urzędu postępowania o wznowienie, zakończonego prawomocnym postanowieniem.

Skazany R. S. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania, które zostało zakończone postanowieniem o braku podstaw do wznowienia. Jako podstawę wskazał wadliwy skład Sądu Najwyższego przy wydawaniu poprzedniego postanowienia. Sąd Najwyższy, powołując się na utrwalone orzecznictwo, stwierdził niedopuszczalność wznowienia samego postępowania o wznowienie.

Skazany R. S. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wznowienie z urzędu postępowania, które zostało zakończone postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. (sygn. akt IV KO 109/21). Wskazał, że podstawą do wznowienia powinno być wystąpienie uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającego na tym, że w składzie Sądu Najwyższego orzekającym w poprzedniej sprawie zasiadały wyłącznie osoby powołane na urząd sędziego SN na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przez ustawę z dnia 8 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy, odwołując się do utrwalonego orzecznictwa, stwierdził, że nie jest możliwe wznowienie postępowania o wznowienie, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, niedopuszczalne jest wznowienie postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołał się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym postępowanie o wznowienie, raz zakończone prawomocnym orzeczeniem, nie podlega dalszemu wznowieniu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono niedopuszczalność wznowienia z urzędu

Strony

NazwaTypRola
R. S.osoba_fizycznaskazany

Przepisy (2)

Główne

k.p.k. art. 542 § § 3

Kodeks postępowania karnego

Podstawa do wydania zarządzenia o stwierdzeniu niedopuszczalności wznowienia postępowania.

Pomocnicze

k.p.k. art. 439 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Wskazana przez stronę jako podstawa do wznowienia postępowania, jednakże niebadana w kontekście niedopuszczalności wznowienia postępowania o wznowienie.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Niedopuszczalność wznowienia postępowania o wznowienie, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Odrzucone argumenty

Argumentacja skazanego dotycząca wadliwego składu sądu w poprzednim postępowaniu o wznowienie.

Godne uwagi sformułowania

nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu

Skład orzekający

Dariusz Kala

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej dotyczącej niedopuszczalności wznowienia postępowania o wznowienie."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy przedmiotem wznowienia jest samo postępowanie o wznowienie.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych ze względu na potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej dotyczącej niedopuszczalności wznowienia postępowania o wznowienie.

Czy można wznowić postępowanie o wznowienie? Sąd Najwyższy odpowiada.

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
Sygn. akt III KO 4/22
ZARZĄDZENIE
Dnia 1 marca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
W związku z pismem skazanego R. S.  z dnia 7 stycznia 2022 r. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt IV KO 109/21
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
zarządza:
stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 7 stycznia 2022 r. skazany R. S. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego   postanowieniem Sadu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt IV KO 109/21, na mocy którego:
1.
stwierdzono, że brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowania karnego prawomocnie zakończonego wobec R. S.  wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III K (…) i wydatkami postępowania wznowieniowego w tej części obciążono Skarb Państwa;
2.
oddalono wniosek obrońcy R. S.  o wznowienie postępowania zakończonego wobec skazanego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K.  z dni 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III K (…), a kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego w tej części obciążono R. S..
Jako podstawę wznowienia postępowania, wskazano w piśmie skazanego z dnia 7 stycznia 2022 r., wystąpienie w tym postępowaniu uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającego na tym, że w składzie Sądu Najwyższego, który wydał wskazane wyżej postanowienie, zasiadały wyłącznie osoby powołane na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przez ustawę z dnia 8 grudnia 2017 r.
Powyższa inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Należy podzielić jako trafny pogląd, który od lat prezentowany jest w orzecznictwie, że nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub orzeczeniem o braku podstaw do wznowienia
ex officio
(zob. szerzej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja   2010 r., sygn. V KO 47/10;  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III KO 99/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. II KO 17/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21 i przywołana w tych judykatach argumentacja).
Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak wyżej.

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę