I KK 80/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego, uznając ją za oczywiście bezzasadną, ponieważ zarzuty apelacyjne zostały już prawidłowo rozpatrzone przez sąd odwoławczy.
Obrońca skazanego A. S. wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, podkreślając, że postępowanie kasacyjne nie służy ponownej kontroli odwoławczej ani ocenie materiału dowodowego. Sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacyjnych, a zarzuty naruszenia zasady obiektywizmu i in dubio pro reo zostały uznane za chybione.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. S. od wyroku Sądu Okręgowego w O., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. skazujący skazanego za przestępstwo oszustwa. Obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. (obowiązki sądu odwoławczego), art. 7 k.p.k. (zasada swobodnej oceny dowodów) oraz art. 5 § 2 k.p.k. (zasada in dubio pro reo). Sąd Najwyższy, po analizie pisemnej odpowiedzi prokuratora, oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. Sąd wskazał, że kasacja w istocie kwestionuje rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, a sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał zarzuty apelacyjne, nie naruszając przy tym przepisów proceduralnych. Podkreślono, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją odwoławczą. Zarzuty naruszenia zasady obiektywizmu i in dubio pro reo uznano za niezasadne, ponieważ opierały się na wątpliwościach strony, a nie na faktycznych wątpliwościach sądu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał zarzuty apelacyjne, a zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych są bezzasadne.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy rzetelnie odniósł się do zarzutów apelacyjnych, realizując obowiązki wynikające z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Postępowanie kasacyjne nie jest miejscem do ponownej kontroli odwoławczej ani oceny materiału dowodowego. Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. uznano za chybione, gdyż nie wskazują na konkretne uchybienia sądu odwoławczego. Zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. jest niezasadny, ponieważ wątpliwości co do ustaleń faktycznych zgłosiła jedynie strona, a nie sąd.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarpa Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. S. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (11)
Główne
k.p.k. art. 286 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 91 § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § 2
Kodeks postępowania karnego
Sąd odwoławczy musi odnieść się do wszystkich zarzutów apelacyjnych.
k.p.k. art. 457 § 3
Kodeks postępowania karnego
Sąd odwoławczy musi szczegółowo uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, odnosząc się do zarzutów apelacyjnych.
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Zasada swobodnej oceny dowodów; nie może być naruszona przez sąd odwoławczy, który nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych.
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
Zasada obiektywizmu; zarzut jej naruszenia wymaga wskazania konkretnych uchybień sądu.
k.p.k. art. 2 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
Zasada in dubio pro reo; naruszona tylko wtedy, gdy sąd powziął wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego.
k.p.k. art. 523 § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawą kasacji nie mogą być zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych.
k.p.k. art. 535 § 3
Kodeks postępowania karnego
Sąd Najwyższy oddala kasację jako oczywiście bezzasadną.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, ponieważ zarzuty apelacyjne zostały już prawidłowo rozpatrzone przez sąd odwoławczy. Postępowanie kasacyjne nie służy ponownej kontroli odwoławczej ani ocenie materiału dowodowego. Sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacyjnych. Zarzuty naruszenia zasady obiektywizmu i in dubio pro reo są chybione, gdyż opierają się na wątpliwościach strony, a nie sądu.
Odrzucone argumenty
Rażące naruszenie prawa procesowego przez sąd odwoławczy (art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.).
Godne uwagi sformułowania
kasacja jest oczywiście bezzasadna przedmiotowa skarga kasacyjna skierowana jest de facto przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala na prowadzenie dublującej, niejako „trzecioinstancyjnej,” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji nie są miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie dopuszczalności i granic postępowania kasacyjnego, w szczególności w kontekście zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych i oceny materiału dowodowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego i nie stanowi nowej wykładni prawa materialnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z postępowaniem kasacyjnym, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy kasacja jest skazana na porażkę? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice postępowania.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I KK 80/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2021 r., sprawy A. S. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II Ka […] , utrzymał w mocy, zaskarżony apelacją obrońcy A. S., wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II K […] . Od wyżej wymienionego wyroku Sądu Okręgowego w O. kasację złożył obrońca skazanego A. S.. W kasacji zarzucił mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie prawa: art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenie kasacji obrońcy skazanego A. S. jako oczywiście bezzasadnej ( por. pismo prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. z dnia 29 kwietnia 2021 r., PO IV […] ). Sąd Najwyższy zważył co następuje . Kasacja obrońcy skazanego A. S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja strony, będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego A. S. jedynie pozornie czyni zadość powyższemu warunkowi. Samo proste zestawienie zarzutów zawartych w wywiedzionej wcześniej apelacji obrońcy A. S., z zarzutami podniesionymi w kasacji, nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa skarga kasacyjna skierowana jest de facto przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji, czyli wyrokowi Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II K […] . Skarżący w argumentacji zawartej w kasacji wydaje się nie dostrzegać, że Sąd Okręgowy w O., działając jako sąd odwoławczy, w sposób poprawny, rzetelnie i na wystarczającym poziomie szczegółowości odniósł się do wszystkich zarzutów apelacyjnych, a zatem zrealizował obowiązki wynikające z przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Rezultatem tej kontroli było utrzymanie w mocy, zaskarżonego apelacją obrońcy, wymienionego wyżej wyroku Sądu Rejonowego w O.. Obrońca skazanego A. S. oczekuje, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym dokona ponownej kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu meriti i zaaprobuje alternatywną ocenę materiału dowodowego przedstawioną w nadzwyczajnym środku zaskarżenia. Należy zaakcentować, że takie postąpienie jest niedopuszczalne, albowiem, jak wielokrotnie już podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala na prowadzenie dublującej, niejako „trzecioinstancyjnej,” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 27/17, LEX nr 2335984). W realiach niniejszej sprawy Sąd Okręgowy w O. kontrolując, z perspektywy zarzutów apelacyjnych, pierwszoinstancyjny wyrok skazujący i utrzymując go w mocy, nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, jak też nie oceniał na nowo zgromadzonego materiału dowodowego. Nie mógł zatem naruszyć unormowania art. 7 k.p.k. Również całkowicie jest chybiony zarzut obrazy art. 4 k.p.k. Twierdzenie o naruszeniu zasady obiektywizmu nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, jeśli nie zawiera wskazania na konkretne uchybienia sądu związane z rażącym naruszeniem prawa, jak też wywodu uzasadniającego tezę o przynajmniej hipotetycznym wpływie wskazanego uchybienia na treść orzeczenia zaskarżonego kasacją. Kasacja nie wskazuje zaś, jakie decyzje procesowe sądu odwoławczego naruszyły dyrektywę określoną w art. 4 k.p.k. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu kasacji, mająca to wykazać, jest w rzeczywistości niczym innym, jak tylko kwestionowaniem dokonanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, a to w świetle art. 523 § 1 k.p.k. nie może stanowić podstawy kasacji. Nie można również zasadnie stawiać w kasacji zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k., podnosząc jedynie wątpliwości skazanego, czy jego obrońcy, co do treści ustaleń faktycznych poczynionych na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. W niniejszej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie autor kasacji, nie powzięły ich natomiast orzekające w niniejszej sprawie Sądy, co przesądza o bezzasadności omawianego zarzutu. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., orzekł jak w postanowieniu. a.s.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI