I KK 73/25

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego A.S. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu. A.S. został obwiniony o dwa wykroczenia drogowe: niezatrzymanie się przed znakiem podwójnej ciągłej (art. 92 § 1 k.w.) oraz niestosowanie się do znaku zakazu wyprzedzania (art. 92 b k.w.). Sąd Rejonowy uznał go winnym obu czynów i wymierzył karę grzywny w wysokości 6.000 zł. Dodatkowo, na podstawie art. 92 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 k.w., orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 miesięcy. Kasacja Prokuratora Generalnego dotyczyła wyłącznie orzeczonego środka karnego. Zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, wskazując, że art. 92 § 3 k.w. pozwala na orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów jedynie za wykroczenie z art. 92 § 2 k.w., a nie za czyny przypisane A.S. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, przychylił się do argumentacji kasacji. Stwierdzono, że zgodnie z art. 28 § 2 k.w., środki karne można orzec tylko wtedy, gdy przewiduje je przepis szczególny. Żaden przepis szczególny nie przewidywał możliwości orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Powołany przez sąd rejonowy art. 92 § 3 k.w. również nie obejmował swoim zakresem czynów przypisanych obwinionemu. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uznał, że orzeczenie środka karnego było bezpodstawne i stanowiło rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść wyroku. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w punkcie dotyczącym orzeczenia środka karnego, a wydatkami postępowania kasacyjnego obciążył Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający