I KK 55/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść ukaranego Y. S., który został skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Zielonej Górze za wykroczenie z art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń (k.w.), polegające na kierowaniu pojazdem bez uprawnień. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Kasacja opierała się na zarzutach rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 93 § 2 k.p.w.) poprzez nieuzasadnione zastosowanie postępowania nakazowego, gdyż okoliczności czynu i wina obwinionego budziły wątpliwości, a także naruszenia prawa materialnego (art. 94 § 3 k.w.) przez zaniechanie obligatoryjnego orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd Najwyższy przyznał rację Prokuratorowi Generalnemu. Stwierdzono, że postępowanie nakazowe może być stosowane tylko wtedy, gdy okoliczności czynu i wina nie budzą wątpliwości, co w tej sprawie nie miało miejsca. Nie zweryfikowano bowiem w sposób wystarczający, czy obwiniony, jako obywatel obcego państwa, nie posiadał zagranicznego prawa jazdy lub międzynarodowego prawa jazdy, które uprawniałoby go do kierowania pojazdem w Polsce przez określony czas. Opieranie się jedynie na danych z Policyjnych Systemów Informatycznych i ewidencji kierowców było niewystarczające. Brak takiego ustalenia mógł prowadzić do błędnego zastosowania art. 94 § 1 k.w. zamiast art. 95 § 1 k.w. (nieposiadanie przy sobie dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem), który przewiduje łagodniejsze sankcje i nie obliguje do orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto, uznając winę z art. 94 § 1 k.w., sąd pierwszej instancji rażąco naruszył art. 94 § 3 k.w., który nakazuje obligatoryjne orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów w takich przypadkach. Sąd Najwyższy nakazał ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem powyższych uwag.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający