I KK 507/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy w składzie orzekającym zajął się sprawą sygn. I KK 507/22, dotyczącą kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, który zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie i uniewinnił oskarżonego P. M. od zarzucanych mu czynów przekroczenia uprawnień i pobicia. Sąd Rejonowy pierwotnie uznał oskarżonego za winnego, wymierzając mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja okazała się zasadna, a wyrok sądu odwoławczego był co najmniej przedwczesny. Podkreślono, że zasada in dubio pro reo (wątpliwości tłumaczy się na korzyść oskarżonego) nie może być stosowana pochopnie, zwłaszcza gdy sąd ma obowiązek rozstrzygnąć sprzeczne dowody i dokonać ich oceny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Najwyższy wskazał, że sąd odwoławczy nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego, a jedynie odwołał się do reguły in dubio pro reo, co uznać należy za nieprawidłowe. Nakazano ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Okręgowy, z uwzględnieniem konieczności oceny dowodów zgodnie ze standardami z art. 7 k.p.k.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPrawidłowe stosowanie zasady in dubio pro reo w postępowaniu karnym, obowiązek wnikliwej oceny dowodów przez sąd odwoławczy.
Dotyczy głównie interpretacji zasady in dubio pro reo w kontekście oceny dowodów w sprawach karnych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy sąd odwoławczy prawidłowo zastosował zasadę in dubio pro reo, uniewinniając oskarżonego z powodu nieusuwalnych wątpliwości, zamiast dokonać wnikliwej oceny dowodów?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy przedwcześnie zastosował zasadę in dubio pro reo, nie dokonując wnikliwej oceny materiału dowodowego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zasada in dubio pro reo nie może być stosowana pochopnie do rozwiązywania trudności w ocenie materiału dowodowego. Obowiązkiem sądu jest rozstrzyganie wątpliwości poprzez ocenę dowodów zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nie automatyczne wybieranie najkorzystniejszej wersji.
Jak należy ocenić materiał dowodowy w sytuacji sprzecznych dowodów lub wątpliwości co do ich wiarygodności?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Sąd powinien dokonać wnikliwej oceny każdego dowodu, rozstrzygając wątpliwości zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd ma obowiązek rozstrzygać wątpliwości dowodowe, a zasada in dubio pro reo nie jest narzędziem do uproszczonego traktowania wszelkich wątpliwości czy automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. S. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony / oskarżyciel posiłkowy subsydiarny |
Przepisy (7)
Główne
k.k. art. 231 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 158 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Zasada in dubio pro reo nie może być stosowana pochopnie do rozwiązywania trudności w ocenie materiału dowodowego.
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Nakaz oceny materiału dowodowego zgodnie ze standardami.
k.k. art. 72 § § 1 pkt 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd odwoławczy przedwcześnie zastosował zasadę in dubio pro reo. • Sąd odwoławczy nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego. • Zasada in dubio pro reo nie może być narzędziem do uproszczonego traktowania wątpliwości dowodowych.
Godne uwagi sformułowania
nie dające się usunąć wątpliwości tłumaczyć należy na korzyść oskarżonego, tyle tylko, że nie dotyczy to sytuacji, w której rozstrzygnąć trzeba, które z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów uznać należy za wiarygodne, a którym nie można dać wiary. • Rzeczą sądu jest ich rozstrzyganie i dokonanie oceny poszczególnych dowodów zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. • Nie można w jej toku odwoływać się zbyt pochopnie do treści art. 5 § 2 k.p.k. i z zasady zawartej w tym przepisie czynić podstawy do rozwiązania trudności w ocenie materiału dowodowego. • Reguła z art. 5 § 2 k.p.k. nie może być wykorzystywana do uproszczonego traktowania wszelkich wątpliwości zachodzących w procesie. • Zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie polega przy tym na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. • sytuacja równoznaczna z „nie dającymi się usunąć wątpliwościami” jest kategorią obiektywną w tym sensie, iż ani zasady logicznego rozumowania, ani zasady doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu.
Skład orzekający
Michał Laskowski
przewodniczący-sprawozdawca
Jerzy Grubba
członek
Zbigniew Puszkarski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Prawidłowe stosowanie zasady in dubio pro reo w postępowaniu karnym, obowiązek wnikliwej oceny dowodów przez sąd odwoławczy."
Ograniczenia: Dotyczy głównie interpretacji zasady in dubio pro reo w kontekście oceny dowodów w sprawach karnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Orzeczenie SN dotyczące prawidłowego stosowania zasady in dubio pro reo jest kluczowe dla praktyki prawniczej i pokazuje, jak unikać pochopnych uniewinnień.
“Sąd Najwyższy: Zasada 'wątpliwości na korzyść oskarżonego' nie zwalnia z oceny dowodów!”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.