I KK 47/26

Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie o sygn. akt I KK 47/26 został złożony przez obrońcę, adwokata T. R. Głównym argumentem wniosku było powołanie sędziego na stanowisko w następstwie udziału w postępowaniu przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną zgodnie z ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Obrońca podniósł, że takie okoliczności mogą budzić uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności i niezawisłości sędziego. Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek, odwołał się do art. 41 § 1 k.p.k. oraz utrwalonego orzecznictwa, w tym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Sądu Najwyższego, które wskazują, że wyłączenie sędziego powinno nastąpić nie tylko w przypadku wątpliwości co do jego bezstronności, ale także gdy jego udział w sprawie mógłby naruszyć standardy niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą (art. 6 ust. 1 EKPC, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Sąd uznał, że udział sędziego Stankiewicza w składzie orzekającym mógłby prowadzić do uznania sądu za nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd podkreślił, że okoliczności związane z powołaniem sędziego, wynikające z procedury po 17 stycznia 2018 r., prowadziłyby do naruszenia tych standardów. W związku z tym, Sąd Najwyższy postanowił wyłączyć sędziego Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie, uznając, że niezależnie od jego subiektywnego nastawienia, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż w odbiorze zewnętrznym będzie on postrzegany jako sędzia niegwarantujący bezstronnego rozpoznania sprawy. Sąd odniósł się również do uchwały III CZP 44/23, wskazując, że nie ma ona zastosowania w tej sytuacji, ponieważ została wydana przez sędziów powołanych w tej samej wadliwej procedurze i nie może przełamać zasady dotyczącej skutków orzekania przez sędziów powołanych w wadliwej procedurze.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający