I KK 432/23

SN
I KK 432/23
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie
Y.Y..
,
skazanego z art. 267 § 3 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 20 grudnia 2023 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 262/23,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu
z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt VIII K 477/22,
p o s t a n o w i ł:
1.
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2.
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
‎
obciążyć skazanego Y.Y..
[SzK
UZASADNIENIE
Y.Y. został oskarżony o to, że w okresie od dnia 13 października 2016 roku do dnia 07 lutego 2017 roku w […] i w […], w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania informacji, do której nie był uprawniony, tj. treści rozmowy prowadzonej przez sędziego Sądu Okręgowego w […] X.Y. adw. G. K. oraz sędziego Sądu Okręgowego w […] Y.Z. posługiwał się urządzeniem podsłuchowym w postaci dyktafonu marki O. nr seryjny […], za pomocą którego w dniu 13 października 2016 r. w […] nagrał przedmiotową rozmowę, a następnie sporządzony z niej stenogram ujawnił innej osobie poprzez przedłożenie go 02 i 07 lipca 2017 roku w
Prokuraturze Okręgowej w […] i w Prokuraturze Krajowej, tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 k.k. i art. 267 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt VIII K 477/22, przyjmując, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 267 § 3 k.k. i art. 267 § 4 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., popełnionego w sposób wyżej opisany, zmieniając opis czynu, że stenogram przedłożył 2 i 7 lutego 2017 roku, na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie wobec niego warunkowo umarzył na okres 2 lat tytułem próby. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, zaś na podstawie art. 45a § 1 k.k. – przepadek dyktafonu marki O. nr seryjny […] w kopercie jak na k. 93 poprzez pozostawienie go w aktach sprawy.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego oraz prokurator, na niekorzyść.
Obrońca, podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.), obrazy prawa materialnego (art. 1 § 2 k.k.; art. 267 § 4 k.k.), wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.
Prokurator, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach taktycznych mających wpływ na treść orzeczenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 262/23, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął iż oskarżony w dniu 13 października 2016 roku w Poznaniu, w celu uzyskania informacji, do której nie był uprawniony, tj. treści rozmowy prowadzonej przez sędziego Sądu Okręgowego w […] X.Y. adw. G. K. oraz sędziego Sądu Okręgowego w […] Y.Z. posługiwał się urządzeniem podsłuchowym w postaci dyktafonu marki O. nr seryjny […], za pomocą którego nagrał powyższą rozmowę, czym dopuścił się występku z art. 267 § 3 k.k. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony przez obrońcę Y.Y., który we wniesionej kasacji podniósł zarzut obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przeprowadzeniu całego procesu i kolejno wyrokowania w sytuacji gdy
de iure
oskarżony pozostaje nadal w czynnej służbie sędziowskiej i nigdy nie zapadła prawomocna uchwała właściwego Sądu dyscyplinarnego zezwalająca na pociągniecie go do odpowiedzialności karnej, stosownie do art. 181 Konstytucji RP i art. 80 u.s.p., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania ze względu na brak zezwolenia na ściganie wobec braku istnienia prawomocnej uchwały o zezwoleniu na pociągniecie oskarżonego do odpowiedzialności karnej.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jak oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Wprawdzie wobec Y.Y. Sąd Dyscyplinarny-Sąd Apelacyjny w […] wydał uchwałę z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt […] (k. 1913 i n.), zezwalającą na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za przestępstwo będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, która następnie została uchylona uchwałą Izby Dyscyplinarnej przy Sądzie Najwyższym z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II DO 7/20 (k. 1922 i n.), na mocy której postępowanie immunitetowe zostało umorzone. Tyle tylko, że autor kasacji zdaje się nie zauważać przyczyn, dla których wydano tę ostatnią uchwałę, a która jest doniosła na gruncie zagadnienia wystąpienia przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., mającej stanowić bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną  w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było występowanie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w […] z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt […] (zmienionego jedynie w zakresie opisu przypisanego obwinionemu deliktu dyscyplinarnego, wyrokiem Izby Dyscyplinarnej przy Sądzie Najwyższym z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II DSS 10/19), na mocy którego za inne przewinienie dyscyplinarne Y.Y. została wymierzona kara złożenia sędziego z urzędu. W świetle tej okoliczności należało uznać, że Y.Y. w toku postępowania w niniejszej sprawie nie był objęty immunitetem sędziowskim, co sprawia, że brak było przeszkód do rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności karnej tego oskarżonego. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że wygaśnięcie stosunku służbowego sędziego powoduje także ustanie ochrony immunitetu sędziowskiego (
zob. postanowienie SN z dnia 20 czerwca 2012 r., I KZP 7/12, OSNKW 2012/7/74; uchwala SN z dnia 12 września 2008 r., SNO 71/08, LEX nr 1288979; uchwałą SN z dnia 18 stycznia 2006 r., SNO 64/05, LEX nr 470199
).
Zaznaczyć na koniec wpada, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest badanie legalności decyzji (już nieistniejącej) Izby Dyscyplinarnej, natomiast właściwym instrumentem prawnym do ich wzruszenia jest tryb przewidziany w art. 18  ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1259), który – jak wiadomo Sądowi Najwyższemu z urzędu – został przez stronę skarżącą zainicjowany (II ZO 5/23). Dopiero w przypadku powodzenia tej inicjatywy ewentualnie możliwe będzie wznowienie postępowania w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając Y.Y.
[PGW]
[ał]