I KK 43/26

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego T. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt VI Ka 404/25, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II K 165/22. Wyrokiem Sądu Rejonowego T. J. został skazany za czyny z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. na karę grzywny 80 stawek dziennych po 150 złotych każda. Kasacja została wniesiona z zarzutem naruszenia przepisów proceduralnych i wnioskiem o uniewinnienie. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu wniósł o pozostawienie kasacji bez rozpoznania z powodu jej niezgodności z art. 523 § 2 i 4 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za niedopuszczalną z mocy ustawy, powołując się na art. 523 § 2 k.p.k., który stanowi, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zachodzą uchybienia z art. 439 k.p.k. Ponieważ skazany otrzymał karę grzywny, a nie wskazano na uchybienia z art. 439 k.p.k., kasacja była niedopuszczalna. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., pozostawił kasację bez rozpoznania i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający