I KK 410/24

Sprawa dotyczy kasacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść pielęgniarki J. C., która została uniewinniona przez Sąd Okręgowy od zarzutu nieumyślnego spowodowania śmierci pacjenta D. S. podczas transportu medycznego. Pacjent zmarł po tym, jak wydostał się z jadącej karetki i został potrącony przez inny pojazd. Sąd Rejonowy pierwotnie uznał pielęgniarkę za winną i skazał ją na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, orzekając również zadośćuczynienie i koszty. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację, zmienił wyrok i uniewinnił pielęgniarkę, uznając, że jej zaniechanie (pozostawienie pacjenta bez nadzoru) nie miało bezpośredniego związku przyczynowego ze skutkiem, a zachowanie pacjenta było skrajnie nietypowe i trudne do przewidzenia. Prokurator w kasacji zarzucił Sądowi Okręgowemu rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 k.k. w zw. z art. 9 § 2 k.k. i art. 155 k.k., poprzez błędne niezastosowanie i wadliwą weryfikację podstaw obiektywnego przypisania skutku. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska prokuratora, uznając, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo ocenił zakres obowiązków pielęgniarki jako gwaranta oraz obiektywną przewidywalność skutku. Sąd Najwyższy podkreślił, że w przypadku przestępstw popełnionych przez zaniechanie, kluczowe jest ustalenie naruszenia reguł ostrożności i zwiększenia ryzyka dla dobra prawnego na płaszczyźnie normatywnej. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ponownej oceny związku normatywnego między zaniechaniem pielęgniarki a śmiercią pacjenta, z uwzględnieniem opinii biegłych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający