I KK 4/22

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę z urzędu skazanego G. M., który został skazany za przestępstwa seksualne z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. przez Sąd Rejonowy w P., a następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Obrońca zarzucał rażącą obrazę przepisów postępowania, w tym art. 168a k.p.k. w zw. z art. 185c § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 304a k.p.k., wskazując na wadliwe dopuszczenie dowodu z zeznań pokrzywdzonego uzyskanych z naruszeniem przepisów. Podnosił również zarzut obrazy zasady in dubio pro reo oraz rażącej niewspółmierności kary. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przy uzyskiwaniu dowodu, Sąd Najwyższy stwierdził, że choć doszło do naruszenia art. 185c § 1 i 2 k.p.k. w postępowaniu przygotowawczym, to sąd odwoławczy prawidłowo ocenił, że nie dyskwalifikuje to dowodu, zwłaszcza że podjęto próbę przesłuchania pokrzywdzonego przez sąd, a zeznania te korespondują z innymi dowodami. Sąd Najwyższy szczegółowo omówił interpretację art. 168a k.p.k., wskazując, że nie można uznać dowodu za niedopuszczalny wyłącznie z powodu naruszenia przepisów postępowania, chyba że dowód został uzyskany w wyniku zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności, co w tej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do zasady in dubio pro reo, Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy prawidłowo ocenił, iż nie było uzasadnionych wątpliwości co do sprawstwa skazanego, a podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące opinii sądowo-lekarskiej i genetycznej nie podważały ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy podkreślił również, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jest niedopuszczalny w kasacji, jeśli nie wykaże się rażącej obrazy przepisów prawa, a obrońca nie wykazał takiej obrazy. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację, zasądził koszty zastępstwa procesowego z urzędu i zwolnił skazanego od kosztów sądowych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający