I KK 399/25

SN
I KK 399/25
POSTANOWIENIE
Dnia 26 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 listopada 2025 r.,
‎
sprawy
Z. S.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 11 czerwca 2025 r., IV Ka 254/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu
z dnia 27 września 2024 r., II K 791/22,
p o s t a n o w i ł
1)
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2)
obciążyć skazanego Z. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu II Wydział Karny, wyrokiem z dnia 27 września 2024 r., sygn. II K 791/22, uznał m.in. oskarżonego Z. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawiania wolności oraz zobowiązał do naprawienia, solidarnie z T. P., wyrządzonej szkody.
Od przywołanego orzeczenia wniesiona została apelacja m.in. przez obrońcę oskarżonego Z. S. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu, sygn.. akt IV Ka 254/25, zmienił wyżej wskazany wyrok Sądu I instancji w ten spos
ó
b, iż uzupełnił kwalifikację prawną podstawy skazania oskarżonego o przepis art. 4 § 1 k.k. W pozostałym zakresie Sąd II instancji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego.
Kasację od wyroku sądu odwoławczego wni
ó
sł obrońca skazanego Z. S., kt
ó
ry
zarzucił w niej:
- mające istotny wpływ na jego treść rażące naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu z punktu I, sprowadzającego się do zakwestionowania prawidłowoś
ci ca
łości procedowania Sądu I instancji przejawiającego się brakiem zapewniania oskarżonemu możliwości realnej obrony a krańcowo pozbawieniem oskarżonego możliwości skorzystania z dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k., co w procedowaniu Sądu II instancji wyraził
o si
ę:
1.
przeprowadzeniem kontroli odwoławczej w spos
ó
b odbiegający od standard
ó
w kontroli instancyjnej, podczas kt
ó
rej sąd odwoławczy nie uwzględnił, że Sąd I instancji w og
ó
le nie zajął się zagadnieniem kilkakrotnie i bardzo dosadnie podnoszonym przez oskarżonego w toku całego procesu związanym z udziałem osoby trzeciej (osoba o imieniu D. ze wskazaniem dokładnego adresu), czyli, że przedmiotem rozważań Sądu I instancji nie były wszystkie dowody i wynikające z nich okoliczności a krańcowo, że przedmiotem rozważań nie była możliwość zastosowania prawa materialnego z art. 60 § 3 k.k.
1.
przeprowadzeniem kontroli odwoławczej w spos
ó
b odbiegający od standard
ó
w kontroli instancyjnej, kt
ó
ra wyraziła się poczynieniem przez sąd odwoławczy własnych ustaleń faktycznych i oceny dowod
ó
w (oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego) na temat udziału osoby trzeciej o imieniu D., znaczenia udziału tej osoby dla postępowania, znaczenia dowodu z wyjaśnień oskarżonego dla rozstrzygnięcia o wymiarze kary, znaczenia dowodu z wyjaśnień oskarżonego dla możliwości zastosowania prawa materialnego, czyli instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k., co naruszało zasadę dwuinstancyjności, naruszało prawo do obrony i zasady rzetelnego procesu karnego.
W konsekwencji skarżący wni
ó
sł
o:
- o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu w zaskarżonej części dotyczącej Z. S. i utrzymanego w tej części w mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu,
2.
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na kasację prokurator wni
ó
sł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
S
ąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, to kluczowe znaczenie dla oceny postępowania sądu odwoławczego ma nie tyle stwierdzenie, czy sąd I instancji zajął się określoną okolicznością, co zbadanie postawionego zarzutu i jego zasadności. Nie każde uchybienie sądu pierwszej instancji może mieć wpływ na wydany wyrok. Poza tym, mając na uwadze reformatoryjny charakter postępowania odwoławczego należy stwierdzić, że niekt
ó
re zaniechania sądu I instancji mogą być naprawione w postępowaniu odwoławczym.
Jednak wbrew twierdzeniom obrońcy, sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy obrońcy dotyczący przesłuchania mężczyzny o imieniu D.. Podstawą jego oddalenia było stwierdzenie nieprzydatności dowodu dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdził, że jego przesłuchanie nie ma znaczenia dla zastosowania art. 60 § 3 k.k., na dow
ó
d czego sąd powołał treść tego przepisu. Warunek współdziałania z dwoma innymi osobami ma znaczenie dla możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. Nie jest to jednak jedyny warunek zastosowania tego przepisu. Sądy zajęły stanowisko, zgodnie z kt
ó
rym wyjaśnienia oskarżonego nie miały takiego charakteru, jak wymagany przez art. 60 § 3 k.k. Na s. 9-10 uzasadnienia sąd II instancji odni
ó
sł się do niejasności i brak
ó
w wyjaśnień oskarżonego, kt
ó
re stały na przeszkodzie zastosowaniu w stosunku do nie go art. 60 § 3 k.k.
Jeśli chodzi o drugi zarzut, to sąd II instancji nie tyle poczynił własne ustalenia, co dokonał oceny możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k., co ma wpływ na zasadność podniesionego zarzutu. Skarżący koncentruje się na udziale w czynie osoby trzeciej określanej przez niego jako D., tymczasem w badanej sprawie nie zostały spełnione inne przesłanki zastosowania art. 60 § 3 k.k.
Maj
ąc powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[J.J.]
[r.g.]
‎