I KK 370/25

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego M.J. od wyroku Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 7 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy, działając na podstawie wniosku o skazanie bez przeprowadzania postępowania dowodowego (art. 335 § 1 k.p.k.), uznał M.J. za winnego popełnienia dwóch czynów z art. 202 § 4a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 202 § 4a k.k. Wymierzył mu kary jednostkowe pozbawienia wolności, karę łączną oraz środki karne w postaci zakazu zbliżania i kontaktowania się na okres 4 lat oraz zakazu zajmowania wszelkich stanowisk na okres 4 lat. Wyrok ten uprawomocnił się 14 listopada 2024 r. Prokurator Generalny w swojej kasacji podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, wskazując na naruszenie art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. Głównym argumentem było to, że Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek o skazanie, mimo iż sformułowany on został z naruszeniem art. 41 § 1b k.k. Przepis ten stanowi, że w przypadku skazania za umyślne przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, w warunkach powrotu do przestępstwa, sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk dożywotnio. Tymczasem Sąd Rejonowy orzekł zakazy jedynie na okres 4 lat. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną w oczywisty sposób. Podkreślił, że sąd orzekający wniosek na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. musi sprawdzić zgodność uzgodnień z prawem materialnym. W tej sprawie Sąd Rejonowy powinien był dostrzec, że orzeczone zakazy nie respektują obligatoryjnego dożywotniego zakazu wynikającego z art. 41 § 1b k.k. Brak tej kontroli stanowił rażące uchybienie, które skutkowało koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający