I KK 321/24
Podsumowanie
Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wnioski o wyłączenie sędziów, uznając je za niedopuszczalne w trybie art. 41 k.p.k. ze względu na podnoszone wyłącznie kwestie ustrojowe związane z powołaniem sędziów.
Obrońca oskarżonego J. G. złożył wnioski o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego i Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie kasacyjnej, argumentując, że z powodów systemowych nie stanowią oni niezawisłego i bezstronnego sądu. Sąd Najwyższy uznał te wnioski za niedopuszczalne w trybie art. 41 § 1 k.p.k., powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, które wyklucza kwestionowanie bezstronności sędziego wyłącznie na podstawie wadliwości procedury nominacyjnej. Wnioski zostały pozostawione bez rozpoznania.
Przedmiotem sprawy o sygnaturze I KK 321/24 było rozpoznanie kasacji prokuratora złożonej na niekorzyść młodszego chorążego J. G., uniewinnionego od popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Obrońca oskarżonego złożył wnioski o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego i Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie kasacyjnej. Jako podstawę wniosków wskazał, że objęci nimi sędziowie z powodów systemowych nie stanowią niezawisłego i bezstronnego sądu, wywodząc brak tych przymiotów z kwestii normatywnego kontekstu powołania sędziów przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Alternatywnie wniósł o przeprowadzenie testu bezstronności. Sąd Najwyższy, rozpatrując wnioski, zważył, że przedłożone przez obrońcę okoliczności nie mogą zostać rozpoznane w trybie art. 41 § 1 k.p.k. i muszą zostać uznane za niedopuszczalne z mocy ustawy. Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r. (sygn. akt P 22/19), który uznał za niezgodny z Konstytucją przepis dopuszczający rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania. Podkreślono również, że wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem, a zarzuty nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego. Sąd Najwyższy stwierdził, że ustawa o Sądzie Najwyższym stanowi lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k. w zakresie badania bezstronności sędziego, wyłączając możliwość badania określonych przesłanek w ogólnej procedurze. W konsekwencji, wnioski obrońcy, oparte wyłącznie na okolicznościach dotyczących powołania sędziów, zostały uznane za niedopuszczalne i pozostawione bez rozpoznania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, taki wniosek jest niedopuszczalny z mocy ustawy i podlega pozostawieniu bez rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i własne, stwierdził, że kwestie ustrojowe związane z powołaniem sędziego nie mogą stanowić podstawy do jego wyłączenia w trybie ogólnym (art. 41 k.p.k.), a ustawa o Sądzie Najwyższym stanowi lex specialis w tym zakresie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie wniosków bez rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokuratura Okręgowa w Warszawie | organ_państwowy | skarżący |
| Paweł Kołodziejski | osoba_fizyczna | sędzia |
| Stanisław Stankiewicz | osoba_fizyczna | sędzia |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 42 § 1
Kodeks postępowania karnego
w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario
k.p.k. art. 41 § 1
Kodeks postępowania karnego
Niedopuszczalność rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego, gdy dotyczy on wyłącznie kwestii przewidzianych w art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym.
Pomocnicze
Ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw
Przepisy dotyczące Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowane zgodnie z ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.
ustawa o SN art. 29 § 4
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego SN nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności.
ustawa o SN art. 29 § 5
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Przesłanki dotyczące powołania sędziego SN, które nie mogą być badane w ogólnej procedurze.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wnioski o wyłączenie sędziego oparte wyłącznie na kwestiach ustrojowych dotyczących powołania sędziego są niedopuszczalne w trybie art. 41 k.p.k. Ustawa o Sądzie Najwyższym stanowi lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k. w zakresie badania bezstronności sędziego SN.
Odrzucone argumenty
Sędziowie SN z powodów systemowych nie stanowią niezawisłego i bezstronnego sądu z uwagi na sposób powołania przez KRS ukształtowaną ustawą z 2017 r.
Godne uwagi sformułowania
wnioski obrońcy o wyłączenie sędziów oceniane przez pryzmat art. 41 k.p.k. w aktualnym stanie procesowym muszą zostać uznane za niedopuszczalne z mocy ustawy Przedstawione przez obrońcę okoliczności nie mogą zostać rozpoznane w tym trybie. wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem zarzuty nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych sędziów okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności w tym zakresie stanowi ona lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej przesłanek w ogólnej procedurze
Skład orzekający
Adam Roch
przewodniczący
Paweł Kołodziejski
członek
Stanisław Stankiewicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie niedopuszczalności wniosków o wyłączenie sędziego SN opartych wyłącznie na wadliwości procedury nominacyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosków o wyłączenie sędziego SN w kontekście zmian prawnych dotyczących KRS i SN.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii ustrojowych związanych z niezawisłością i bezstronnością sędziów Sądu Najwyższego, co jest tematem budzącym duże zainteresowanie w środowisku prawniczym i poza nim.
“Sąd Najwyższy odrzuca wnioski o wyłączenie sędziów. Kluczowa interpretacja przepisów o bezstronności.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I KK 321/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie J. G. uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron wniosków obrońcy o wyłączenie od udziału w sprawie kasacyjnej SSN Pawła Kołodziejskiego i SSN Stanisława Stankiewicza na podstawie art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: pozostawić wnioski bez rozpoznania. UZASADNIENIE Przedmiotem sprawy o sygn. akt I KK 321/24 jest rozpoznanie kasacji prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawie w Wydziale Spraw Wojskowych, złożonej na niekorzyść młodszego chorążego J. G. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt SA. 40/23, utrzymującego w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie z dnia 13 października 2023 r., sygn. akt Sg 9/22, uniewinniający młodszego chorążego J. G. od zarzutu, iż w dniu 25 marca 2021 r. około godziny 13:30, prowadził na F. na terenie Al. A. w Republice I. pojazd mechaniczny marki T. znajdując się w stanie nietrzeźwości, to jest popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Obrońca oskarżonego wniósł o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego i Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. I KK 321/24. W uzasadnieniu złożonego pisma wskazał, iż objęci wnioskiem sędziowie z powodów systemowych nie stanowią niezawisłego i bezstronnego sądu. Przy tym jednak brak owych przymiotów obrońca wywodzi wyłącznie z kwestii normatywnego kontekstu powołania sędziów na urząd sędziego Sądu Najwyższego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Jednocześnie wnioskodawca alternatywnie wniósł o przeprowadzenie wobec SSN Pawła Kołodziejskiego i SSN Stanisława Stankiewicza testu bezstronności opisanego w art. 29 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej ustawa o SN). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszego postepowania są złożone przez obrońcę wnioski o wyłączenie SSN Pawła Kołodziejskiego i SSN Stanisława Stankiewicza o udziału w sprawie I KK 321/24. Postulaty alternatywne, o przeprowadzenie testu bezstronności, zarejestrowane zostały pod sygnaturami I KB 68/25 oraz I KB 69/25 i zostaną rozstrzygnięte w ramach procedury opartej o przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym. Wywiedzione przez obrońcę wnioski o wyłączenie sędziów oceniane przez pryzmat art. 41 k.p.k. w aktualnym stanie procesowym muszą zostać uznane za niedopuszczalne z mocy ustawy, czego konsekwencją jest pozostawienie ich bez rozpoznania. Przedstawione przez obrońcę okoliczności nie mogą zostać rozpoznane w tym trybie. Powyższe stanowisko jasno wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt P 22/19, gdzie wskazano, iż art. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Niezależnie od powyższego, w orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie podkreśla się również, że wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może być wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem i to niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m. in. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r., IV KK 460/19, Lex 3598209; postanowienie SN z dnia 31 października 2023 r., V KK 358/23, Lex 3621120). Podnoszone zarzuty nie mogą mieć bowiem charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych sędziów (postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2023 r., V KK 162/22, Lex 3600648). Także z brzmienia art. 29 § 4 ustawy o SN, dodanego ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259) wynika, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności. Zresztą, skoro ustawa o SN w sposób szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po powołaniu ( vide art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi ona lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej przesłanek w ogólnej procedurze (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2023 r., V KK 485/21, Lex 3519734). Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, iż niedopuszczalne jest zastosowanie art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z treści wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy on wyłącznie kwestii przewidzianych w art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Podstawę wniosku stanowiły tu bowiem wyłącznie okoliczności dotyczące powołania SSN Pawła Kołodziejskiego i SSN Stanisława Stankiewicza, de facto związane li tylko z organem o to wnioskującym, a więc Krajową Radą Sądownictwa, w składzie ukształtowanym zgodnie z ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. poz. 3). Powyższe okoliczności zadaje się zresztą dostrzegać sam wnioskodawca, który alternatywnie wniósł o rozważenie tożsamej argumentacji w poprawnym trybie tzw. testu bezstronności. Z powyższych względów, jako że wnioski obrońcy były niedopuszczalne do procedowania w trybie przewidzianym przez art. 41 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy pozostawił je bez rozpoznania. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji. [J.J.] [r.g.]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę