I KK 304/25

SN
I KK 304/25
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2025 r.
sprawy
M.P.
uniewinnionego od czynu z art. 162 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocników oskarżycielki posiłkowej,
od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 697/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 1534/23,
p o s t a n o w i ł:
1.
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2.
obciążyć oskarżycielkę posiłkową A.Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego;
3.
zasądzić od oskarżycielki posiłkowej A.Z. na rzecz oskarżonego M.P.
kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem
Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 1534/23, uniewinniono oskarżonego M.P. od popełnienia czynu z art. 162 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i pełnomocników oskarżycieli posiłkowych, wyrokiem
Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 697/24,
utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli pełnomocnicy oskarżycielki posiłkowej A.Z., zaskarżając go w całości, na niekorzyść oskarżonego i zarzucając:
„1. Rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. - poprzez bezpodstawne zastosowanie zasady in dubio pro reo przy ocenie materiału dowodowego, w szczególności bilingów telefonicznych i zapisów rozmów pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym, który wbrew twierdzeniom Sądu w sposób spójny i jednoznaczny wskazywał na świadomość oskarżonego co do stanu zagrożenia życia Pokrzywdzonego, a mimo to został oceniony w sposób wybiórczy i jednostronny, z rażącym pominięciem oczywistych dowodów zasad logiki i doświadczenia życiowego.
2.
Art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania psychologa
,
który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P.
zawierający istotne informacje o jego stanie psychicznym i relacji do zdarzenia, mimo że dokument ten miał znaczenie dla oceny świadomości oskarżonego oraz ustalenia, czy posiadał on wiedzę o stanie zagrożenia pokrzywdzonego, co skutkowało niepełnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy i błędną oceną materiału dowodowego.
3.
Rażące naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.
polegające na bezpodstawnym i dowolnym przyjęciu przez sąd odwoławczy, że dokument pełnomocnictwa udzielonego obrońcy z datą 15 lutego 2023 r. zawiera oczywistą omyłkę pisarską, mimo braku jakichkolwiek dowodów na jej wystąpienie, co skutkowało pominięciem istotnego dowodu i naruszeniem zasady swobodnej, ale rzetelnej oceny dowodów oraz całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w B. i obrońca oskarżonego wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a obrońca nadto o zasądzenie zwrotu kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym w wysokości 2880 zł stanowiącej 4-krotność stawki minimalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, zredagowanego jako naruszenie
art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. poprzez bezpodstawne zastosowanie zasady in
dubio pro reo
przy ocenie materiału dowodowego
, podkreślenia wymaga, że stanowi on powielenie zarzutu apelacyjnego, do którego odniósł się trafnie i wyczerpująco Sąd II instancji, uznając, że Sąd Rejonowy słusznie zastosował dyspozycję art. 5 § 2 k.p.k. wobec napotkanych wątpliwości dowodowych, których nie dało się rozwiać. Sądy obu instancji przeanalizowały akcentowane przez skarżących zapisy rozmów między pokrzywdzonym i oskarżonym oraz pochyliły się nad zagadnieniem świadomości oskarżonego co do stanu zagrożenia życia pokrzywdzonego. Sąd II instancji zweryfikował cały materiał dowodowy, nie dochodząc do jednej, stanowczej i przekonującej wersji zdarzenia. Przeanalizował możliwe warianty przebiegu zajścia, o którym mowa w akcie oskarżenia, ale nie uznał żadnej z nich za prawdopodobną, co oznaczało procesową konieczność uniewinnienia M.P.
Drugi z zarzutów kasacyjnych, sformułowany jako naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania psychologa, który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P., również okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy odniósł się bowiem trafnie do zakazu dowodowego dotyczącego dokumentacji medycznej (jak też innych zakazów dowodowych obowiązujących w tym postępowaniu) w początkowej części swojego uzasadnienia. Uzasadnienie w tym zakresie jest wystarczające do wykazania braku zasadności podniesionego zarzutu kasacyjnego.
Ostatni z zarzutów, poddający pod rozwagę naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w odniesieniu do
dokumentu pełnomocnictwa udzielonego obrońcy oskarżonego z datą 15 lutego 2023 r., również nie mógł skutkować rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji. Poprzez wskazany zarzut skarżący
zakwestionował ocenę dowodu, która pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd Okręgowy dokładnie wyjaśnił motywy, dla których datę wskazaną w dokumencie należało uznać za omyłkową w kontekście pozostałych okoliczności sprawy. Argumentacja Sądu w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń.
Z powyższych względów
, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji pełnomocników oskarżycielki posiłkowej, jako oczywiście bezzasadnej.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z ogólną regułą, o której mowa w art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. Na wniosek zgłoszony w odpowiedzi na kasację zasądzono również od oskarżycielki posiłkowej na rzecz oskarżonego zwrot wydatków poniesionych przez niego w związku z ustanowieniem obrońcy w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację. Biorąc pod uwagę nakład pracy adwokata w celu przygotowania ww. pisma procesowego oraz wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu bez udziału stron wniosek uwzględniono w zakresie odpowiadającym stawce minimalnej, o której mowa § 11 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mając powyższe na uwadze,
Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
‎