I KK 3/26

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy oskarżonego M. M. o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, które umorzyło postępowanie w sprawie o czyny z art. 222 § 1 k.k. i inne, a jednocześnie zastosowało wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 532 § 1 k.p.k., podkreślił nadzwyczajny charakter instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, zastosowanie tej instytucji jest uzależnione od wystąpienia szczególnych okoliczności, w tym graniczącego z pewnością prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz wykazania, że dalsza egzekucja orzeczenia wywołałaby dla strony skutki o charakterze wyjątkowo dolegliwym i w praktyce nieodwracalnym. Analiza akt sprawy i treści kasacji nie wykazała spełnienia tych warunków. Sąd uznał, że zarzuty podniesione w kasacji nie cechują się taką jednoznaczną zasadnością, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania orzeczenia, a ich merytoryczna weryfikacja wymaga pogłębionej analizy na etapie rozpoznawania kasacji co do meritum. Sąd podkreślił, że ani specyfika sprawy, ani fakt stosowania izolacyjnego środka zabezpieczającego nie mogą być uznane za samodzielne i wystarczające podstawy do wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia. Dolegliwości związane z realizacją orzeczonego środka, choć dotkliwe, same w sobie nie stanowią argumentu za zastosowaniem art. 532 § 1 k.p.k. Sąd zaznaczył, że niniejsze postanowienie nie przesądza o ostatecznym wyniku postępowania kasacyjnego ani o ocenie trafności argumentacji skarżącego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający