I KK 266/24

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w Z., który skazał K.T. za prowadzenie pojazdu wbrew orzeczonemu dożywotniemu zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 337 § 1 k.p.k. w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegające na nieprawidłowej wstępnej kontroli wymogów formalnych aktu oskarżenia. Wskazał na brak spójności między zarzutem przedstawionym w toku dochodzenia a zarzutem aktu oskarżenia, a także na błędy w opisie czynu w akcie oskarżenia i wyroku sądu niższej instancji. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację, przyznał rację Prokuratorowi Generalnemu co do tego, że opis zarzuconego i przypisanego K.T. czynu nie odpowiadał ustalonemu stanowi faktycznemu. Jednakże, Sąd Najwyższy nie zgodził się z kwalifikacją naruszeń przepisów procesowych wskazaną przez Prokuratora Generalnego. Stwierdził, że opis zarzuconego czynu nie jest wymogiem formalnym aktu oskarżenia, a ocena, czy dowody potwierdzają ten opis, jest kwestią merytoryczną procesu. Sąd Najwyższy ustalił, że w aktach sprawy doszło do pomieszania danych dotyczących różnych osób i zdarzeń, co skutkowało tym, że oskarżony nie popełnił czynu, który mu zarzucono. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uniewinnił oskarżonego K.T. od popełnienia zarzucanego mu czynu, obciążając kosztami procesu Skarb Państwa. Sąd Najwyższy zaznaczył, że takie rozstrzygnięcie nie wyklucza możliwości późniejszego oskarżenia K.T. o czyn, którego popełnienie wynika z zebranych dowodów, o ile nie uległ on przedawnieniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający