I KK 23/19

SN
Sygn. akt I KK 23/19
POSTANOWIENIE
Dnia 3 grudnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 grudnia 2019 r.,
sprawy
Ł. Z.
skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II Ka (…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II K (…),
p o s t a n o w i ł
1.
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2.
zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Z., wyrokiem z dnia 18 października 2018 r.,
uznał  Ł.Z.  za winnego popełnienia
przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na tym, że
w dniu 10 kwietnia 2017 r. w Z., w użytkowanym samochodzie marki B.  nr rej. (…), posiadał wbrew przepisom ustawy znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o łącznej wadze 802,41 grama netto
i za to skazał go na
karę 2 lat pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku apelacje złożyli obrońcy oskarżonego.
Pierwszy z nich zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił
obrazę przepisów postępowania, to jest art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na dowolnym ustaleniu, iż oskarżony był użytkownikiem samochodu marki B. nr rej. (…), podczas gdy właściciel pojazdu – K.G. był głównym użytkownikiem samochodu, a w nocy z dnia 9 na 10 kwietnia 2017 r. samochodem dysponowały inne osoby.
W konkluzji skarżący
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu.
Drugi z obrońców oskarżonego również zaskarżył wyrok w całości i zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego:
- art. 7 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego Ł. Z. (pkt 1 i 2);
- art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka J.G.  i O.Ł. (pkt 3);
- „art. 167 k.p.k., przez zaniechanie skorzystania przez Sąd I instancji z inicjatywy dowodowej w celu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadka O.Ł. i świadka J.G. na okoliczność treści zawartych w piśmie pierwszego z nich /k. 364-364v./ i w zależności od treści depozycji złożonych przez wyżej wymienionych, nie przeprowadził konfrontacji pomiędzy nimi na sporne okoliczności, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa oskarżonego” (pkt 4);
- „art. 170 § 1 pkt 1-5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., przez zaniechanie przez Sąd I instancji wydania rozstrzygnięcia co do wniosku dowodowego złożonego przez oskarżonego Ł.Z. /k. 408/ o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego
dowodu z zeznań świadka O.Ł. na okoliczności wskazane w piśmie oskarżonego, a które należy łączyć z treścią pisma przywołanego powyżej świadka /k. 364-364v./, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa oskarżonego” (pkt 5), a także rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności (pkt 6).
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku
‎
i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie jego uchylenie
‎
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Natomiast
‎
w razie nie podzielenia zasadności wyżej sformułowanych wniosków skarżący wniósł o obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do roku i trzech miesięcy.
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r., Sąd Okręgowy w Ł. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego. Zaskarżył go
‎
w całości i zarzucił
rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. „art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., poprzez dowolne, a nie swobodne uznanie przez Sąd II instancji, iż okoliczności wskazywane przez świadka O.Ł. w jego piśmie /k. 364-364v./ stanowią okoliczności uboczne i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a ponadto, że i tak nawet gdyby świadek ten potwierdził w depozycjach okoliczności zawarte w jego piśmie, to należałoby je uznać za niewiarygodne z uwagi na zasadność nie nadania przez Sąd I instancji waloru wiarygodności w całości już uprzednio złożonym przez niego zeznaniom, które to stanowisko zaaprobował Sąd II instancji, podczas gdy – wbrew twierdzeniom Sądu II instancji – przywołane w piśmie okoliczności mają znaczenie dla wiarygodności zeznań przesłuchanych świadków, w szczególności świadka J.G., i w istotny sposób mogłyby wpłynąć na końcową ocenę dowodu z zeznań przywołanych świadków, a poza tym, uznanie przez Sąd dotychczasowych zeznań świadka O. Ł. za niewiarygodne nie przesądza o konieczności odmówienia waloru wiarygodności co do okoliczności zawartych w jego piśmie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie do sprawstwa skazanego Ł.Z.”.
Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej
‎
w Ł. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
.
Kasacja obrońcy skazanego
Ł.Z. podlegała oddaleniu jako
oczywiście bezzasadna.
Na wstępie przypomnieć trzeba, że kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Tym samym to orzeczeniu tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji należy postawić określone zarzuty kasacyjne. Ponadto, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może zostać wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Z samej istoty kasacji wynika też, że pozwala ona na kontrolę zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa,
‎
z wyłączeniem badania ustaleń faktycznych.
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie powyższych wymagań nie realizuje.
‎
W kasacji obrońca podniósł bowiem w zasadzie zarzuty dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji. W zaistniałym w sprawie układzie procesowym
‎
w oczywistym bowiem stopniu zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. nie dotyczyły orzeczenia Sądu odwoławczego, a Sądu pierwszej instancji.
Nie ulega wątpliwości, że skuteczność kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. zależy od wykazania, że sąd odwoławczy poczynił nowe lub odmienne, niż sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, naruszając przy tym określoną w powołanej normie zasadę swobodnej oceny dowodów. W każdym innym wypadku podnoszenie pod adresem orzeczenia sądu drugiej instancji zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. wymaga jednocześnie sformułowania zarzutu naruszenia art. 433 § 1 i 457 § 3 k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2006 r., V KK 254/05, LEX Nr 176027), czego skarżący nie uczynił. Skoro więc sąd odwoławczy w sprawie niniejszej nie uzupełniał materiału dowodowego, nie oceniał żadnych dowodów oraz nie dokonywał nowych ustaleń faktycznych, to w takiej konfiguracji procesowej podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przez ten sąd art. 7 k.p.k. jest bezzasadny w stopniu oczywistym.
Wskazać ponadto trzeba, że zarzut kasacji został skonstruowany niepoprawnie. Nawet teoretycznie nie jest bowiem możliwe jednoczesne naruszenie przez Sąd odwoławczy, a także Sąd pierwszej instancji, przepisów art. 7 i 167 k.p.k. Dotyczą one bowiem zupełnie innej problematyki. Pierwszy z nich zawiera zasadę oceny dowodów, drugi określa inicjatywę dowodową. Zatem zarzut naruszenia przepisu art. 167 k.p.k. miałby rację bytu np. wówczas gdyby skarżący zarzucał – skutkujące rażącym naruszeniem prawa – zaniechanie dopuszczenia z urzędu określonego dowodu, koniecznego do przeprowadzenia w instancji odwoławczej. Natomiast do naruszenia art. 7 k.p.k. mogłoby w postępowaniu przed tym sądem dojść tylko wówczas, gdyby np. tenże dopuszczony z urzędu dowód został następnie wadliwie oceniony.
Jak zaś już wskazano, bez wątpienia z taką sytuacją w tej sprawie nie mamy do czynienia. Skarżący bowiem, jak się wydaje, ma pretensje nie o to, że Sąd odwoławczy nie przeprowadził dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadka O. Ł., lecz o to, że Sąd ten nierzetelnie rozważył zarzut z punktu 4 apelacji obrońcy, wskazujący na naruszenie art. 167 k.p.k., poprzez nieprzesłuchanie tej osoby oraz świadka J.G.  przez Sąd pierwszej instancji, na okoliczności o jakich mowa w piśmie świadka O.Ł. z dnia 25 lipca 2018 r. (k. 364-364v.). W takiej sytuacji należało jednak stawiać zarzuty naruszenia przepisów normujących obowiązki kontrolne sądu odwoławczego (art.433 § 2 i 457§ 3 k.p.k.) i wykazywać, że nierzetelne rozważenie tego zarzutu apelacji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku. Ponieważ Sąd Najwyższy, zgodnie art. 536 k.p.k., rozpoznaje kasację ściśle w granicach podniesionych zarzutów, a w rozpoznawanym środku zaskarżenia takich zarzutów nie sformułowano, nie ma nawet możliwości rozważenia tej problematyki.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.
Z uwagi na trudną sytuację materialną skazanego, Sąd Najwyższy uznał za stosowne, kierując się treścią art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
as