I KK 223/25

Godne uwagi sformułowania

kasacja jest oczywiście bezzasadna • zasadnie skorygował orzeczenie Sądu pierwszej instancji • odpowiedzialność karna przypisywana jest na zasadzie winy, a nie ryzyka • nie sposób uczynić [ustalenia związku kauzalnego] na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego • nie ma pewności, ile i jakiego rodzaju przedmiotów znajdowało się w magazynie w momencie, gdy odpowiedzialność za jego prowadzenie przejął oskarżony • nie sposób precyzyjnie porównać wyniki obu inwentaryzacji, co stanowi warunek ustalenia, kiedy doszło do stwierdzonej szkody • nie można zatem bez wątpliwości stwierdzić, że transakcje zarejestrowane przez monitoring dotyczą materiałów, których ubytki zostały stwierdzone • By móc ich obciążyć odpowiedzialnością za przywłaszczenie mienia, muszą istnieć jednak dowody, świadczące o tym, że działali z zamiarem przywłaszczenia i spowodowali szkodę w określonym rozmiarze. Takich bezpośrednich dowodów brak. • Istnieją zaledwie poszlaki, niewystarczające dla stwierdzenia, że jedyną możliwą sytuacją, w której mogło dojść do strat w magazynie, jest przywłaszczenie sobie jego zawartości przez K. K. • Zgodnie z dyrektywą z art. 5 § 2 k.p.k. stwierdzenie przez Sąd wątpliwości tego rodzaju implikuje rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonego. • Sąd II instancji zachował obiektywizm, przestrzegał kryteriów określonych w art. 7 k.p.k. i prawidłowo zastosował regułę in dubio pro reo.