I KK 162/20

SN
Sygn. akt I KK 162/20
POSTANOWIENIE
Dnia 18 listopada 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 listopada 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy
W. M.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 207 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej na niekorzyść uniewinnionego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w E.,
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt II Ka (…),
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w E.
z dnia 8 maja 2019 r, sygn. akt II K (…),
p o s t a n a w i a:
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w E.  z dnia 8 maja 2019 r. (sygn. akt II K (…)) W. M.  został uznany winnym czynu z art. 207 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 3 lat próby. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 lipca 2020 r. (sygn. akt II Ka (…)) w ten sposób, że uniewinniono oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Od powyższego prawomocnego wyroku kasację na niekorzyść W. M.  wniósł Prokurator, zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu
„rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k., 424 § 1 pkt 1 k.p.k., 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy od których uzależniona była prawidłowa ocena zachowania oskarżonego i jego zawinienia w kontekście zarzucanego mu przestępstwa i nie przeprowadzenia w tym zakresie prawidłowej kontroli odwoławczej oraz nienależytym rozważeniu i ustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów i argumentacji podniesionych zarówno w orzeczeniu Sądu Najwyższego sygn. akt I KS 1/20/ oraz orzeczeniu Sądu Okręgowego w S.  sygn. akt II Ka […] wydanych w przedmiotowej sprawie a odnoszących się w szczególności do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego o przesłuchanie pokrzywdzonej oraz świadków – E. R.  i A. R.  z jednoczesnym przeprowadzeniem konfrontacji ich zeznań.”
Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w S. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazałą się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, zachodzi wówczas, gdy jest ono niewątpliwe i oczywiste, przy czym chodzi tutaj nie tyle o łatwość stwierdzenia danego uchybienia, ile o jego rangę i natężenie stopnia nieprawidłowości oraz zasadniczy realny w odniesieniu do naruszenia przepisu prawa materialnego wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 29 maja 2012 r., II KK 106/12, OSNKW 2012). Cała kasacja opiera się de facto na odmiennym poglądzie Prokuratora do tego, czy na podstawie zgromadzonych w postępowaniu odwoławczym dowodów możliwe byłoby powzięcie takich wątpliwość, co do wiarygodności depozycji pokrzywdzonej, by rozstrzygnąć je na korzyść oskarżonego. Jak trafnie wskazuje się powszechnie w orzecznictwie, niedające się usunąć wątpliwości to nie jedynie istnienie w dowodach sprzecznych wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nim i przy użyciu przyjmowanych w procedurze karnej zasad oceny dowodów. Dopiero gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, w tedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.). Tłumaczenie wątpliwości na korzyść oskarżonego nie oznacza powinności wybierania wersji korzystniejszej. Najpierw bowiem wybiera się wersję wynikającą z racjonalnej analizy dowodów. Postawienie Sądowi zarzutu rażącego naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. musi zasadzać się albo na wskazaniu, że Sąd ten zasygnalizował swoje wątpliwości, wskazując, że nie można ich w żaden sposób rozstrzygnąć i pomimo tego nie rozstrzygnął ich na korzyść podsądnego, albo że w sytuacji, gdy istniało kilka wersji zdarzenia wybrał tę najbardziej korzystną, lecz zupełnie nieracjonalną w punktu widzenia zgromadzonych dowodów.
W sprawie niniejszej Sąd odwoławczy przedstawił wyczerpująco jakie konkretnie dowody i okoliczności przemawiały za brakiem uznania wersji pokrzywdzonej za wiarygodną w stopniu uprawdopodobniającym nawet realizację znamion przestępstwa przez oskarżonego. Opis ten jest skrupulatny i nie zawiera nieścisłości (s. 4-6 uzasadnienia). Prokurator niezwykle lakonicznie w końcowej części uzasadnienia kasacji sygnalizuje, że można było w sprawie dokonać jeszcze dodatkowych ustaleń i możliwe, że dojść do odmiennego wniosku. Jednak tak formułowane zarzuty nie są wystarczające dla uzasadnienia wzruszenia prawomocnego wyroku uniewinniającego.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.