I KK 158/24

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. N. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze. Skazany został uznany za winnego popełnienia oszustwa na szkodę sieci sklepów (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.) poprzez wprowadzenie w błąd pracownika przy kasie samoobsługowej i spowodowanie straty w wysokości 52,16 zł, a także za zmuszanie pracownika ochrony do określonego zachowania i spowodowanie u niego obrażeń ciała (art. 191 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.). Obrońca w apelacji zarzucił obrazę prawa materialnego, sugerując, że czyn z art. 286 § 1 k.k. powinien być zakwalifikowany jako wykroczenie. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, podkreślając, że środek ten powinien być skierowany przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego, a zarzuty powinny respektować tę zasadę. Sąd wskazał, że obrońca powtórzyła zarzut apelacyjny, nie odnosząc się do specyfiki kasacji. Ponadto, Sąd Najwyższy uznał, że prawnokarna ocena oszukańczych działań z użyciem kas samoobsługowych wymaga indywidualnego podejścia, a w tym konkretnym przypadku ustalenia faktyczne nie potwierdziły braku nadzoru ze strony człowieka, co jest kluczowe dla kwalifikacji z art. 286 § 1 k.k. Sąd podkreślił, że skazany starał się ukryć swoje działania przed pracownikami ochrony, a system nabycia towaru, mimo automatyzacji, był powiązany z aktywnością osób fizycznych, które mogły kontrolować transakcje. W związku z tym, ocena prawna zachowania skazanego była prawidłowa. Sąd Najwyższy orzekł również o kosztach postępowania kasacyjnego i kosztach obrony z urzędu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający