I KK 152/23
Podsumowanie
Sąd Najwyższy zastosował tymczasowe aresztowanie wobec oskarżonego M. K. M. na okres 3 miesięcy, uznając je za niezbędne do zapewnienia niezakłóconego toku postępowania karnego po uchyleniu wyroku sądu apelacyjnego.
Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę dotyczącą zbrodni z art. 148 § 1 k.k., zastosował wobec oskarżonego M. K. M. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Decyzja ta została podjęta po uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania, w związku z obawą o zakłócenie toku postępowania. Sąd uznał, że wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanego czynu oraz grożąca surowa kara uzasadniają zastosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2023 r., rozpoznał sprawę oskarżonego M. K. M., któremu zarzucono popełnienie zbrodni z art. 148 § 1 k.k. Po uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd Najwyższy postanowił zastosować wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, od 22 listopada 2023 r. do 20 lutego 2024 r. Uzasadnienie decyzji opiera się na obawie o niezakłócony tok postępowania. Sąd wskazał na istnienie przesłanek ogólnych stosowania tymczasowego aresztowania (art. 249 § 1 k.p.k.) oraz przesłanki szczególnej z art. 258 § 2 k.p.k., wynikającej z zarzucenia oskarżonemu popełnienia zbrodni oraz dużego prawdopodobieństwa popełnienia tego czynu, co potwierdzają dotychczasowe dowody. Sąd uznał, że grożąca kara jest surowa, co może prowadzić do prób destabilizacji postępowania. Podkreślono, że inne środki zapobiegawcze byłyby niewystarczające (art. 257 § 1 k.p.k.), a przesłanki z art. 259 k.p.k. nie zachodzą. Czas trwania aresztowania został określony w związku z czasem rozpoznania kasacji.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, tymczasowe aresztowanie jest uzasadnione w celu zapewnienia niezakłóconego toku postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zbrodni z art. 148 § 1 k.k. oraz grożąca surowa kara uzasadniają obawę destabilizacji postępowania, co wymaga zastosowania najsurowszego środka zapobiegawczego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zastosowanie tymczasowego aresztowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. K. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 249 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa ogólne przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, w tym obawę o niezakłócony tok postępowania i wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu.
k.p.k. art. 258 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Określa szczególną przesłankę stosowania tymczasowego aresztowania, gdy oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku o szczególnym ciężarze gatunkowym, a stopień prawdopodobieństwa popełnienia czynu jest wysoki.
k.k. art. 148 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 538 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 257 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa, że tymczasowe aresztowanie można stosować tylko wtedy, gdy inne środki zapobiegawcze są niewystarczające.
k.p.k. art. 259
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obawa o niezakłócony tok postępowania. Wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zbrodni z art. 148 § 1 k.k. Grożąca surowa kara jako podstawa obawy destabilizacji postępowania. Niewystarczalność innych środków zapobiegawczych.
Godne uwagi sformułowania
obawa o niezakłócony tok postępowania stopień prawdopodobieństwa popełnienia tego czynu jest duży wymaga wymierzenie mu surowej kary oskarżony może podejmować czynności zmierzające do destabilizacji postępowania zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające
Skład orzekający
Marek Siwek
przewodniczący, sprawozdawca
Igor Zgoliński
członek
Ryszard Witkowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania tymczasowego aresztowania w sprawach o najpoważniejsze przestępstwa, zwłaszcza po uchyleniu wyroku sądu niższej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej po uchyleniu wyroku i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Jest to rutynowe postanowienie Sądu Najwyższego dotyczące środka zapobiegawczego w sprawie karnej o poważnym charakterze, ale nie zawiera przełomowych interpretacji ani nietypowych faktów.
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I KK 152/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Igor Zgoliński SSN Ryszard Witkowski po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy M. K. M. oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zastosować wobec M. K. M., ur. […] w G., s. […], środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy tj. od dnia 22 listopada 2023 r. godz. 8.50 do dnia 20 lutego 2024 r. godz. 8.50. UZASADNIENIE W ocenie Sądu Najwyższego konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, wobec oskarżonego M. K. M., po uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i skierowaniu niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania, wynika z obawy o niezakłócony tok postępowania przed tym Sądem. Aktualne są bowiem przesłanki ogólne stosowania tego środka zapobiegawczego określone w art. 249 § 1 k.p.k., ale także przesłanka szczególna z art. 258 § 2 k.p.k. M. K. M. zarzuca się bowiem popełnienie zbrodni z art. 148 § 1 k.k., zaś stopień prawdopodobieństwa popełnienia tego czynu jest duży w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k. i wynika z dowodów przeprowadzonych do tej pory, szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Wymowa i treść dowodów obciążających tego oskarżonego uzasadnia natomiast wymierzenie mu surowej kary, o jakiej mowa w art. 258 § 2 k.p.k. To natomiast powoduje obawę, że oskarżony może podejmować czynności zmierzające do destabilizacji postępowania, które winno być zabezpieczone w sposób maksymalny, a więc najsurowszym środkiem zapobiegawczym. W realiach sprawy zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające w rozumieniu art. 257 § 1 k.p.k., a nadto brak jest przesłanek z art. 259 k.p.k. Odnotować przy tym należy, że określenie czasu trwania tymczasowego aresztowania wynika z czasu rozpoznania wniesionej w sprawie kasacji i związane jest z godziną wydania niniejszego postanowienia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. (EF) (R.G.)
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę