I KK 140/24

Sąd Najwyższy w składzie sędziowskim Jerzego Grubby rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego S. K., który został prawomocnie skazany za przestępstwo kradzieży z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Kasacja opierała się na zarzutach naruszenia przepisów postępowania przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego. Główny zarzut dotyczył naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k., polegającego na zaniechaniu wszechstronnej kontroli odwoławczej i pominięciu rozważenia zarzutów apelacji, w szczególności dotyczących nieodebrania wyjaśnień od skazanego i ustaleń co do wartości skradzionych przedmiotów. Sąd Najwyższy uznał ten zarzut za bezzasadny, wskazując, że kwestia nieprzesłuchania skazanego nie była podnoszona w apelacji, a wartość przedmiotów została przez Sąd Okręgowy rozważona. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. przez oddalenie wniosku o przesłuchanie funkcjonariusza policji, co również uznano za nieuzasadnione ze względu na drugorzędność tej kwestii i spóźnione złożenie wniosku. Trzeci zarzut, dotyczący naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., został odrzucony z uwagi na błędną podstawę prawną (art. 457 § 3 k.p.k. nie może być samodzielną podstawą kasacyjną) oraz brak wykazania błędu w rozumowaniu sądów niższych instancji. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, zasądził od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolnił skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający