I KK 130/22

SN
Sygn. akt I KK 130/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński
Protokolant Anna Kuras
w sprawie
P. S.
skazanego za wykroczenie z art. 116 § 1a k.w. w zw. z § 25 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść ukaranego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 maja 2021 r., sygn. II W (…),
uchyla zaskarżony wyrok, w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie sprawę P. S. przekazuje Sądowi Rejonowemu
w
K.  do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w K.  wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji o ukaranie P. S. za czyn polegający na tym, że w dniu 1 kwietnia 2021 r. o godz. 15.50 w K., woj. (…), na ul. P. naruszył obowiązek  zakrywania ust i nosa przy pomocy odzieży lub jej części, maski, maseczki, przyłbicy albo kasku ochronnego w miejscach ogólnodostępnych, tj. o wykroczenie z art. 116
§
1a  pkt 1 k.w. w zw. z
§
25 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w zw. z art. 46a i 46b pkt 12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Sąd Rejonowy w K. z dnia 6 maja 2021 r., sygn. II W (…), po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym sprawy P. S., uznał go  za winnego popełnienia zarzuconego czynu, opisanego w części wstępnej wyroku nakazowego, to jest wykroczenia z art.  116
§
1a k.w. w zw. z
§
25 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii i wymierzył mu karę miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania w tym czasie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin i orzekł od niego stosowne koszty postępowania.
Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r, sygn. II Ko (…) Sąd Rejonowy w K. zarządził wobec P. S. wykonanie zastępczej kary aresztu w miejsce orzeczonej kary ograniczenia wolności, wobec stwierdzenia uchylania się wskazanego od wykonania orzeczonej kary.
Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. II K (…) wstrzymane  zostało wykonanie zastępczej kary 15 dni aresztu.
Kasację od wyżej opisanego wyroku wniósł Prokurator Generalny i zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 116
§
1a k.w. polegające na orzeczeniu na jego podstawie wobec obwinionego P. S. za popełnione wykroczenie z art. 116
§
1 a w zw. z
§
21 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2020, poz. 2316), kary miesiąca ograniczenia wolności, to jest kary  nieprzewidzianej za popełnienie wskazanego czynu, który zagrożony jest jedynie karą grzywny albo karą nagany. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wskazanego wyroku, w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwiało jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535
§
5 k.p.k.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyrokujący w sprawie P. S., Sąd Rejonowy w K. nie wykazał należytej staranności i uchybił przepisowi art. 116
§
1a k.w. Za wykroczenie wyczerpujące dyspozycję tego  przepisu wymierzył ukaranemu karę miesiąca ograniczenia wolności, nie zauważając, że wykroczenie to zagrożone jest jedynie karą grzywny albo karą nagany. Podniesione uchybienie w postaci  naruszenia prawa materialnego należało ocenić jako rażące i mające wpływ na treść wyroku, gdyż bez tego naruszenia, ukaranemu zostałby wymierzona inna kara, według katalogu kar łagodniejszego rodzaju. Brak należytej staranności Sądu pierwszej instancji, co słusznie podniesiono w uzasadnieniu kasacji, przejawił się także w przytoczeniu w części wstępnej wyroku opisu czynu, który nie stanowił wprost przytoczenia opisu czynu wskazanego we wniosku o ukaranie  oraz przyjęciu kwalifikacji prawnej czynu przypisanego, odbiegającej, w części, od tej przyjętej we wniosku o ukaranie. Uchybienia te  ( wyczerpujące  dyspozycję art. 413
§
1 pkt 4 k.p.k.  stosowanego -  z mocy art. 82
§
1 k.p.s.w. – odpowiednio w sprawach o wykroczenia), nie miały  jednak charakteru rażącego i nie mogły mieć istotnego wpływu na treść wyroku, w szczególności nie sposób uznać, że obwinionemu przypisano inny czyn, niż ten którego dotyczył wniosek o ukaranie.
Zatem wobec stwierdzenia trafności zarzutu kasacji, należało postąpić zgodnie z wnioskiem zawartym w kasacji i uchylić zaskarżony wyrok w części orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania, w trakcie którego powinien mieć na uwadze przepis mający zastosowanie  w tej sprawie.
Z tych względów orzeczono  jak w wyroku.