I KK 110/26

SN
I KK 110/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Artymiuk
‎
SSN Barbara Skoczkowska
w sprawie
szer. rez. N.N.
skazanego z
a przestępstwo z
art. 357 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 maja 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
kasacji Prokuratora Generalnego skierowanej
na niekorzyść skazanego od
prawomocnego
wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn.
akt Sg 18/25,
uchyla
zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze grzywny i sprawę w tym zakresie przekazuje
Wojskowemu
Sąd
owi Garnizonowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania
Tomasz Artymiuk      Marek Pietruszyński     Barbara Skoczkowska
UZASADNIENIE
Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie, wyrokiem z dna 29 kwietnia 2025 r., sygn. Sg 18/25, uznał szer. rez. N.N. za winnego popełnienia przestępstwa z at. 357 § 1 k.k., za które skazał go – przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. – na karę 200 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda, a na podstawie art. 43b k.k. orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości przez odczytanie go na apelu żołnierzy […] w P. oraz zasądził od oskarżonego stosowne koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa.
Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.
Kasację od tego wyroku na niekorzyść skazanego, w części dotyczącej kary grzywny wniósł Prokurator Generalny.
Skarżący zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego – art. 37a § 1 k.k. polegające na orzeczeniu kary grzywny za popełnienie przestępstwa określonego w art. 357 § 1 k.k., podczas gdy przepis ten pozwala na takie rozstrzygnięcie tylko w sytuacji zagrożenia wyłącznie karą pozbawienia wolności.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w punkcie 1 (obejmującym wyłączne rodzaj i wymiar orzeczonej kary – uwaga SN) i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Trafnie w nadzwyczajnym środku zaskarżenia podniesiono, że zgodnie z treścią art. 37a § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2023 r., jego zastosowanie i wymierzenie na tej podstawie kary grzywny jest możliwe w sytuacji skazania za przestępstwo zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat.
Tymczasem przestępstwo z art. 357 § 1 k.k. zagrożone jest karami alternatywnymi: ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 2.
Z tego względu nie było możliwe wymierzenie oskarżonemu kary grzywny przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k.
W końcu rozważań, podejmując próbę wytłumaczenia materialnego uchybienia popełnionego przez Sąd pierwszej instancji, stwierdzić należało, że możliwość zastosowania art. 37 a k.k., w sytuacji gdy przepis przewidywał sankcję złożoną, czyli taką jak w przypadku przestępstwa z art. 357 § 1 k.k., była uznawana w doktrynie za dopuszczalną, jednak na gruncie poprzedniego stanu prawnego (zob. J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, s. 89; M. Małecki, Stosowanie art. 37a k.k., Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z 31 marca 2016 r., II KK 361/15, PS 2017, Nr 3, s. 121). Prezentowane były również poglądy przeciwne, wskazujące, że chodzi wyłącznie o zagrożenie karą pozbawienia wolności rozumianą jako sankcja jednorodzajowa (zob. m. in. M. Mozgawa, w: Mozgawa, Kodeks karny, 2015, s. 122; R. Zawłocki, Reforma prawa karnego, s. 569 i n.). Obecnie spór ten, wobec zmiany treści art. 37a k.k., ma jednak wyłącznie znaczenie historyczne.
Z tych względów należało uchylić zaskarżony wyrok – w części dotyczącej orzeczonej kary grzywny – i w tym zakresie sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
Tomasz Artymiuk      Marek Pietruszyński     Barbara Skoczkowska
[WB]
[a.ł]