I GZ 93/06

I GZ 93/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Korycińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
1 Dnia 6 kwietnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: 1 2 Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Sp. z o.o. w Warszawie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 691/05 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 13 września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone zarządzenie
Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2005 r., zapadłym w tej sprawie, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określił wysokość wpisu od skargi na kwotę 500 zł, przyjmując, iż jest to wpis stały. W terminie otwartym do złożenia zażalenia na to zarządzenie strona skarżąca wniosła o sprostowanie jego treści wykazując, iż przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wyraźnie uwidoczniona w "główce" skargi. Przyznała przy tym, że jest to jedynie kwota odsetek wyrównawczych liczonych od długu celnego, jednakże nie zmienia to faktu, że jest to skonkretyzowana i obliczona w decyzji przez organ administracji celnej suma pieniężna, którą skarżący był obowiązany uiścić. Powołując się na dotychczasową praktykę strona wykazywała, że w podobnych sprawach z jej skarg uiszczała w efekcie wpis stosunkowy.
Opisany wniosek o sprostowanie treści zarządzenia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 5 grudnia 2005 r. zastał potraktowany jako zażalenie i przekazany do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zagadnienie wpisu od skargi zostało uregulowane w Dziale V rozdziale 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej: p.p.s.a., oraz w wydanym na podstawie art. 233 tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/, zwanym dalej: rozporządzeniem. Przed omówieniem rozwiązań prawnych dotyczących wpisu, przyjętych w obu tych aktach , należy wpierw wyjaśnić stronie skarżącej, że wpis jest elementem kosztów sądowych, co wynika z treści art. 211 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a., a tym samym na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wpisu przysługuje zażalenie w oparciu o art. 227 § 1 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji potraktował pismo strony skarżącej nazwane wnioskiem o sprostowanie treści zarządzenia w przedmiocie wpisu jako zażalenie na to zarządzenie.
W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przywołany przepis, po pierwsze dzieli wpisy poprzez wprowadzenie dwóch kryteriów: wartości przedmiotu zaskarżenia i przedmiotowego. Po wtóre, wyraźnie ogranicza pobieranie wpisów stałych do spraw innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Stosownie do reguły wynikającej z omówionego przepisu został zredagowany § 2 ust. 3 rozporządzenia określający wysokość wpisów stałych pobieranych w sprawach skarg, których przedmiot określono w kolejnych punktach tego przepisu, pod warunkiem, że sprawy te nie są objęte wpisem stosunkowym. W punkcie 13 § 2 ust. 3 określono na kwotę 500 zł wpis stały w sprawach z zakresu prawa celnego. W świetle dotychczasowych rozważań należy dojść do oczywistego wniosku, że w sprawach skarg z zakresu prawa celnego pobiera się wpis stały jedynie wówczas, gdy przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne. Zważyć przy tym trzeba, że stosownie do art. 216 p.p.s.a. w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W kolejnym przepisie ustawodawca precyzyjnie zdefiniował pojęcie wartości przedmiotu zaskarżenia, stanowiąc, że do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną /art. 217 p.p.s.a./. To zatem należność główna decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mają natomiast znaczenia należności akcesoryjne, które są z nią związane, ale nie mają samodzielnego bytu. Ta uwaga dotyczy sytuacji, kiedy przedmiotem zaskarżenia jest należność główna i nie wyklucza tego, że odsetki i koszty mogą stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia, ale wówczas, gdy byłyby przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu celnego o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie określenia wartości celnej i określająca kwotę niedoboru należności wynikających z długu celnego. Decyzja ta została zaskarżona w całości, co oznacza, iż określona w niej, skonkretyzowana kwota, wynikająca z długu celnego jest należnością pieniężną stanowiącą przedmiot zaskarżenia. Z tych też przyczyn stosownie do art. 231 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia od skargi należało pobrać wpis stosunkowy. Godzi się przy tym zwrócić uwagę na brak jednoznacznego stanowiska strony skarżącej co do zakresu zaskarżenia decyzji , mający niewątpliwie wpływ na treść zarządzenia o wpisie. Otóż w skardze strona podaje, iż zaskarża decyzję Dyrektora Izby Celnej w całości, by w kolejnych pismach wskazywać, że przedmiotem zaskarżenia jest jedynie kwota odsetek wyrównawczych, o których obowiązku uiszczenia przesądził organ celny w zaskarżonej decyzji. Kwota tych odsetek oczywiście nie jest skonkretyzowana i obliczona w decyzji, gdyż decyzja określa jedynie kwotę niedoboru należności wynikającej z długu celnego, którą to zaległość wraz z odsetkami wyrównawczymi skarżąca miała obowiązek uiścić. Poza tym, nawet gdyby te odsetki wyrównawcze były wyliczone, to nie wliczałoby się ich do wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, w której należnością główną jest kwota długu celnego.
Te uwagi nie zmieniają jednak faktu, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stanowiąca wyliczoną przez organ celny kwotę niedoboru należności wynikającej z długu celnego, a zatem od skargi należało pobrać wpis stosunkowy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone zarządzenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 tej ustawy.