I GZ 92/05

I GZ 92/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
SA/Sz 2384/02 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2004-10-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2384/02 o odmowie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2004 r. wydanego w sprawie ze skargi [...] oraz skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 13 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2005 r. po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie odmówił dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt 2384/02 W uzasadnieniu Sąd podał, że [...] i [...] wnieśli skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 13 września 2002 r., Nr [...], w przedmiocie długu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt SA/Sz 2384/02 orzekł w następujący sposób: - w punkcie I. sentencji wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części adresowanej do [...], - w punkcie II. uchylił zaskarżoną decyzję w części adresowanej do [...], - w punkcie III. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części wskazanej w punktach 1 i 2. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek organu celnego o wykładnię wyroku z dnia 13 października 2004 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jest dopuszczalny, ale nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ brak jest podstaw do wykładni tego wyroku. Wyjaśnił, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W niniejszej sprawie treść orzeczenia w części wskazywanej przez wnioskodawcę, tj. odnośnie punktu II. wyroku, jest jasna i nie budzi wątpliwości. Podjęcie rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części adresowanej do [...] zostało poprzedzone szczegółowym wywodem, w którym Sąd orzekający w sprawie nie tylko wskazał, na czym polegały nieprawidłowości organu celnego w postępowaniu celnym związanym z procedurą tranzytu, lecz także zawarł stanowisko odnośnie prawidłowego sposobu wymierzania cła i odsetek w tym zakresie. W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] oświadczył, że pisane językiem prawnym decyzje są niezrozumiałe oraz opisał okoliczności importu samochodu. Podał, że jest inwalidą II grupy i ma na utrzymaniu bezrobotną żonę bez prawa do zasiłku i troje dzieci, a jego jedyne źródło dochodu stanowi renta w wysokości 420 złotych. W tej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów związanych ze skorzystaniem z usług prawnika. W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie oświadczył, że nie popiera stanowiska skarżącego. Organ nie skorzystał z prawa złożenia zażalenia, a ponadto decyzją nr [...] z dnia 16 maja 2005 r. wykonał pkt II wyroku Sądu I instancji z dnia 13 października 2004 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Szczecinie nr [...] z dnia 26 września 2000 r. w stosunku do [...] i umorzył postępowanie w stosunku do tej osoby. [...] wniósł o oddalenie zażalenia podnosząc, że taki wyrok i uzasadnienie nie budzą wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Zażalenie nie jest uzasadnione. Stosowanie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) dokonać wykładni może wyłącznie sąd, który wydał ten wyrok. Potrzeba wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu tego orzeczenia bądź też co do innych skutków orzeczenia (np. zakresu powagi rzeczy osądzonej). W przypadku złożenia wniosku o dokonanie wykładni należy w nim określić wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Podkreślić należy, że wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może także opierać się na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia. W zaskarżonym postanowieniu trafnie podniesiono, że treść orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest jasna i nie budzi wątpliwości, a zatem brak jest podstaw do dokonania wykładni. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowić jak wyżej. mr
Uzasadnienie
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 21 lipca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie:
Sędzia NSA Jacek Chlebny
po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej
zażalenia [...]
na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2384/02
o odmowie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2004 r. wydanego
w sprawie ze skargi [...] oraz skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 13 września 2002 r. nr [...]
w przedmiocie długu celnego
p o s t a n a w i a:
oddalić zażalenie
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2005 r. po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie odmówił dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt 2384/02
W uzasadnieniu Sąd podał, że [...] i [...] wnieśli skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 13 września 2002 r., Nr [...], w przedmiocie długu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt SA/Sz 2384/02 orzekł w następujący sposób:
- w punkcie I. sentencji wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części adresowanej do [...],
- w punkcie II. uchylił zaskarżoną decyzję w części adresowanej do Grzegorza Katarzyńskiego,
- w punkcie III. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części wskazanej w punktach 1 i 2.
Sąd I instancji stwierdził, że wniosek organu celnego o wykładnię wyroku z dnia 13 października 2004 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jest dopuszczalny, ale nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ brak jest podstaw do wykładni tego wyroku. Wyjaśnił, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W niniejszej sprawie treść orzeczenia w części wskazywanej przez wnioskodawcę, tj. odnośnie punktu II. wyroku, jest jasna i nie budzi wątpliwości. Podjęcie rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części adresowanej do Grzegorza Katarzyńskiego zostało poprzedzone szczegółowym wywodem, w którym Sąd orzekający w sprawie nie tylko wskazał, na czym polegały nieprawidłowości organu celnego w postępowaniu celnym związanym z procedurą tranzytu, lecz także zawarł stanowisko odnośnie prawidłowego sposobu wymierzania cła i odsetek w tym zakresie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] oświadczył, że pisane językiem prawnym decyzje są niezrozumiałe oraz opisał okoliczności importu samochodu. Podał, że jest inwalidą II grupy i ma na utrzymaniu bezrobotną żonę bez prawa do zasiłku i troje dzieci, a jego jedyne źródło dochodu stanowi renta w wysokości 420 złotych. W tej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów związanych ze skorzystaniem z usług prawnika.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie oświadczył, że nie popiera stanowiska skarżącego. Organ nie skorzystał z prawa złożenia zażalenia, a ponadto decyzją nr [...] z dnia 16 maja 2005 r. wykonał pkt II wyroku Sądu I instancji z dnia 13 października 2004 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Szczecinie nr [...] z dnia 26 września 2000 r. w stosunku do [...] i umorzył postępowanie w stosunku do tej osoby.
Grzegorz Katarzyński wniósł o oddalenie zażalenia podnosząc, że taki wyrok i uzasadnienie nie budzą wątpliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Stosowanie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) dokonać wykładni może wyłącznie sąd, który wydał ten wyrok.
Potrzeba wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu tego orzeczenia bądź też co do innych skutków orzeczenia (np. zakresu powagi rzeczy osądzonej).
W przypadku złożenia wniosku o dokonanie wykładni należy w nim określić wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Podkreślić należy, że wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może także opierać się na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia.
W zaskarżonym postanowieniu trafnie podniesiono, że treść orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest jasna i nie budzi wątpliwości, a zatem brak jest podstaw do dokonania wykładni.
Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowić jak wyżej.
mr