I GZ 65/22

I GZ 65/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GZ 146/20 - Postanowienie NSA z 2020-07-21
I SA/Kr 839/19 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2022-07-27
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art.. 47 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 839/19 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 kwietnia 2019 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 839/19 odrzucił zażalenie [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 18 kwietnia 2019r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
[...] – dalej: skarżący – wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 18 kwietnia 2019 r. Decyzja ZUS została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 7 maja 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru: karta nr 165 i 167 akt administracyjnych).
Skarżący wywiódł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, bowiem jego zdaniem, opóźnienie w złożeniu skargi nie wynikało z jego niedbalstwa, a jedynie z bezprawnych utrudnień normalnego załatwiania bieżących spraw.
WSA w Krakowie postanowieniem z 19 listopada 2019 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Orzekając na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I GZ 146/20 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.
WSA w Krakowie postanowieniem z 9 grudnia 2020 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Skarżący wywiódł zażalenia na ww. postanowienie.
Z uwagi na braki formalne zażalenia skarżący wezwaniem z dnia 7 maja 2021 r., został wezwany o przedłożenie odpisu zażalenia oraz złożenie wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia – pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Ww. przesyłka, została dwukrotnie awizowana (I awizo: 17 maja 2021r., II awizo: 25 maja 2021r.). Adresat nie podjął przesyłki z placówki pocztowej. Datą skutecznego doręczenia zastępczego był dzień 31 maja 2021 r. Wobec powyższego, siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych zażalenia, upłynął 7 czerwca 2021 r. Zarządzeniem sędziego z 7 kwietnia 2021 r., przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną.
Uzasadniając odrzucenie zażalenia WSA w Krakowie podkreślił, że z uwagi na braki formalne zażalenia skarżący został wezwany o przedłożenie odpisu zażalenia oraz złożenie wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ww. przesyłka, została dwukrotnie awizowana (I awizo: 17 maja 2021r., II awizo: 25 maja 2021r.) adresat nie podjął przesyłki z placówki pocztowej i powróciła ona do nadawcy. Zatem datą skutecznego doręczenia zastępczego był 31 maja 2021 r. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych zażalenia, upłynął w dniu 7 czerwca 2021 r. Braki formalne zażalenia nie zostały usunięte.
Sąd I instancji podniósł, że skarżący mimo wezwania i zawartego w nim pouczenia, nie zastosował się do wezwania WSA i nie usunął braków formalnych zażalenia. Skarżący nie dopełnił czynności, do której zobowiązał go Sąd. Nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia, uniemożliwia nadanie mu prawidłowego biegu i obliguje do jego odrzucenia.
[...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że nie mógł odebrać przesyłki z Sądu, bowiem przebywał za granicą zaś w związku z pandemią COVID-19 nie mógł przekroczyć granicy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dale: p.p.s.a.) zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Jak wynika z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. w przypadku zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci je na posiedzeniu niejawnym.
Dodatkowo stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym, jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.
W sprawie skarżący został wezwany o przedłożenie odpisu zażalenia oraz złożenie wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłka, została dwukrotnie awizowana (I awizo: 17 maja 2021r., II awizo: 25 maja 2021r.). Adresat nie podjął przesyłki z placówki pocztowej i wróciła ona do nadawcy. Zatem datą skutecznego doręczenia zastępczego był 31 maja 2021 r. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych zażalenia, upłynął w dniu 7 czerwca 2021r. Braki formalne zażalenia nie zostały usunięte. W związku z powyższym trafnie WSA w zaskarżonym postanowieniu odrzucił zażalenie.
Na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu, dotycząca problemów z przekroczeniem granicy, jakie miał skarżący w związku z pandemią COVI-19. Przypomnieć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami postępowania zażaleniowego, które polega na kontroli instancyjnej zainicjowanej wniesionym zażaleniem, poprzez badanie zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia - postanowienia o odrzuceniu zażalenia. Przy tym skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które potwierdzałyby jego twierdzenia.
W związku z powyższym zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.