I GZ 54/18

I GZ 54/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Lidia Ciechomska- Florek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
II GZ 757/17 - Postanowienie NSA z 2017-10-11
III SA/Po 76/17 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2018-10-05
I GSK 3511/18 - Wyrok NSA z 2022-10-12
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Y.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 76/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Y.K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów postanawia oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 76/17 po rozpoznaniu wniosku Y.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Yupy Khakrabue na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W skardze Y.K. (skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. – oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.
W dniu 18 września 2017 r. skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że jednym z warunków niezbędnych do ubiegania się o przyznanie płatności jest posiadanie przez wnioskodawcę statusu producenta – potwierdzonego stosownym wpisem do rejestru producentów. Wskazana okoliczność i wynikające z niej ryzyko utraty możliwości skutecznego zwalczania niekorzystnych decyzji o odmowie przyznania płatności wyczerpuje w ocenie skarżącej przesłanki przewidziane przez art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek we wskazanym zakresie jest zasadny. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca ograniczyła się jedynie do przytoczenia twierdzeń o ogólnym charakterze, co doprowadziło do uznania, że wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie miało miejsca.
Y.K. wniosła zażalenie, którym zaskarżyła postanowienie z dnia 19 grudnia 2017 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniosła, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji o wykreśleniu z ewidencji producentów utraciła możliwość skutecznego ubiegania się o przyznanie płatności. Jednocześnie, przedłużający się czas rozpatrywania skargi dotyczącej ww. decyzji może w jej ocenie doprowadzić do utraty możliwości przyznania płatności z uwagi na upływ czasu obowiązywania programu pomocowego (lata 2007-2013). Wskazane okoliczności wyczerpują zdaniem skarżącej określone przez art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nawet nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Zawarte we wniosku twierdzenia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony, które obrazowałyby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową, czy wskazanie jakich to świadczeń i w jakiej wysokości zostanie skarżąca pozbawiona w wyniku niezastosowania ochrony tymczasowej i jak to wpłynie na jego sytuację.
Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu. Zatem argumentacja służąca uprawdopodobnieniu spełnienia się przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. musi być dokładna i wyczerpująca, gdyż jest podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi pierwszej instancji na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Informacja w tym zakresie powinna być kompletna, zawierająca konkretne dane, obrazujące realną sytuację wnioskodawcy. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji, które mogłyby je uprawdopodobnić (por. T. Lewandowski, glosa do post. NSA z dnia 7 stycznia 2014 r. sygn. II FZ 1350/13, lex/el 2014). Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca powołując się na wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" wskazała, że wykreślenie z ewidencji producentów rolnych wiążę się z odmową przyznania płatności w przyszłych postępowaniach z uwagi na brak statusu producenta rolnego. Należy wskazać, że skarżąca nie sprecyzowała w jakich konkretnie postępowaniach jest stroną oraz na czym konkretnie ma polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jakich kwot w jakich postępowaniach administracyjnych będzie w konsekwencji pozbawiona.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że skarżąca pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. (k. 134 akt sądowych) złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w którym nie powołała żadnych nowych okoliczności faktycznych i prawnych – w porównaniu do wniosku zawartego w skardze z dnia 27 stycznia 2017 r. oraz w zażaleniu z dnia 28 lipca 2017 r. - które umożliwiałyby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że skarżącej odmówiono już prawomocnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co nastąpiło postanowieniem tut. Sądu z 5 lipca 2017 r., w konsekwencji wniosek należało poddać ocenie z punktu widzenia art. 61 § 4 p.p.s.a. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, w związku z czym może podlegać uchyleniu lub zmianie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy, a nadto skarżąca jest uprawniona do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w sposób właściwy go uzasadniając. Ponadto wskazuje, że skarżąca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do
odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Analogiczne wymogi ciążą na stronie domagającej się zmiany w rybie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie NSA, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że doszło do zmiany okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 76/17. We wniosku o zmianę postanowienia z 5 lipca 2017 r. skarżąca powtórzyła argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenia nie dołączyła zaś żadnych załączników uzasadniających jej twierdzenia o zmianie okoliczności sprawy. W takiej sytuacji należy uznać, że nie zostały wskazane okoliczności uzasadniające zmianę ww. postanowienia, zaś zaskarżone obecnie postanowienie WSA jest zgodne z prawem.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.