I GZ 49/24

I GZ 49/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 86 par. 1, art. 87 par. 2 i par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 41, art. 44
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 265/23 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 27 czerwca 2022 r., znak DIR-IX.7343.49.2018.KM.11 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 265/23 po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca spółka) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 27 czerwca 2022 r. znak DIR-IX.7343.49.2018.KM.11 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Skarżąca spółka wraz ze skargą na opisaną w komparycji decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Uzasadniając wniosek spółka podała, że decyzja została zaadresowana na adres przy ul. M., [...] W., który to nie był adresem korespondencyjnym Spółki. W momencie wydania już decyzji przez organ adresem korespondencyjnym Spółki była ul. N.[...], [...] W., o czym spółka poinformowała organ w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. Spółka podniosła, że zawiadomienie o zmianie adresu miało miejsce w momencie ówcześnie obowiązującego w Polsce stanu zagrożenia epidemiologicznego wirusem SARS-CoV-2. Zawiadomienie za pośrednictwem operatora pocztowego przesłał pełnomocnik Spółki T. W. zwykłym listem na adres organu II instancji. Spółka podejrzewa, że w czasie licznych ograniczeń oraz obostrzeń, ww. korespondencja mogła nie zostać doręczona przez operatora publicznego. W związku z tym, podniesiono, że zaskarżona decyzja została przesłana przez organ w 2022 r. na niewłaściwy adres do doręczeń.
Zdaniem Spółki, dowodem na zmianę adresu jest złożenie u operatora publicznego – Poczty Polskiej S.A. – w dniu 25 listopada 2021 r. żądania dosyłania przesyłek na nowy adres Spółki przy ul. N. [...],[...] W.. Złożono wniosek o dosyłanie e-awiz. Mając zatem na uwadze toczące się wobec Spółki postępowanie administracyjne, w 2020 roku spółka poinformowała także organ o zmianie adresu. Ponadto, spółka osobiście lub przez pełnomocnika sprawdzała co dwa tygodnie w urzędzie pocztowym, czy są przesyłane przesyłki na dotychczasowy adres Spółki przy ul. M.. Skarżąca wskazała, że z uwagi na wysłanie w dniu 6 marca 2020 r. zawiadomienia do organu II instancji była przekonana, iż będzie on kierował korespondencję na nowy adres. Zauważono, że poza pismem z dnia 2 marca 2020 r. o zawiadomieniu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, do pisma z dnia 26 maja 2022 r. o zakończeniu postępowania organ II instancji ani razu nie wysłał żadnego pisma do strony skarżącej. Do wniosku załączono kopię żądania dosyłania przez Pocztę Polską przesyłek pocztowych z adresu przy ul. M. na ul. N. z dnia 25 listopada 2021 r.
W piśmie z dnia 16 marca 2023 r. spółka podtrzymała stanowisko zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 15 czerwca 2023 r. spółka uzupełniła przedmiotowy wniosek, przesyłając odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 14 kwietnia 2023 r. na reklamację z dnia 28 lutego 2023 r. dotyczącą nienależytego wykonywania usług pocztowych przez operatora pocztowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu odniósł się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku i przyjął, że skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W dalszej kolejności Sąd ocenił przesłankę braku winy w uchybieniu terminu po stronie skarżącej Spółki. W ocenie Sądu, argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mogą prowadzić do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała we wniosku o przywrócenie terminu na okoliczności podważające fakt skutecznego doręczenia kwestionowanej decyzji. Jednakże Sąd tej argumentacji nie podzielił.
Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób nadania w dniu 6 marca 2020 r. jakiegokolwiek pisma o zmianie adresu korespondencyjnego do akt niniejszego postępowania administracyjnego. Skoro spółka wysłała zawiadomienie o zmianie adresu listem zwykłym tj. bez możliwości przeprowadzenia reklamacji i korespondencja ta nie wpłynęła do akt sprawy administracyjnej, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie dokonano skutecznego zawiadomienia organu o aktualnym adresie strony do korespondencji. Nie można uznać, że nadanie w dniu 16 listopada 2022 r. pisma przypominającego organowi o zmianie adresu wraz z kopią pisma z datą 6 marca 2020 r. (k. 208 akt administracyjnych) stanowi uprawdopodobnienie, że takie pismo zostało nadane do organu w dniu 6 marca 2020 r. lub przynajmniej w jakimkolwiek okresie przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Powyższe pismo mogło być bowiem sporządzone w jakiejkolwiek dacie. Zdaniem Sądu I instancji organ nie został zatem skutecznie zawiadomiony o zmianie adresu do doręczeń, więc prawidłowo kierował pisma (w tym zaskarżoną w sprawie decyzję) na adres Spółki ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego tj. przy ul. M. [...].
W ocenie Sądu I instancji przytoczone przez skarżącą okoliczności dotyczące istnienia obowiązku dosyłania korespondencji kierowanej do skarżącej nie mają znaczenia dla skuteczności dokonanych przez organ doręczeń. Wskazać bowiem należy, że instytucja przekierowania korespondencji stanowiła niejednokrotnie przedmiot rozważań sądów administracyjnych w kontekście braku winy przy uchybieniu terminu. Na tym tle ukształtowała się jednolita linia orzecznicza, zgodnie z którą nie może być uznane za świadczące o braku winy w uchybieniu terminu złożenie dyspozycji na poczcie o przekierowaniu korespondencji na nowy adres (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2018 r. o sygn. akt I SA/Gl 858/17 i przytoczone tam orzecznictwo). Dosyłanie korespondencji nie obejmuje pism sądowych w postępowaniu karnym, cywilnym, administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym, gdyż tryb doręczania korespondencji w tych sprawach regulują szczególne przepisy proceduralne.
Skarżąca spółka zaznaczyła, że organ przez ponad dwa lata nie podjął żadnej czynności i gdyby nie zwlekał z rozpoznaniem sprawy przez tak długi okres mogłoby nie dojść do doręczenia pisma na niewłaściwy adres do doręczeń. Sąd podkreśla, że do uchybienia terminu do wniesienia skargi doprowadziła natomiast wyłącznie niedostateczna staranność w prowadzeniu swoich spraw przez skarżącą. Świadczy o tym choćby sam fakt, że spółka przez dwa lata również nie podejmowała czynności potwierdzających jej zainteresowanie toczącym się postępowaniem administracyjnym. Przyjmując nawet, że spółka nadała do organu list zwykły w 2020 r. informujący o zmianie adresu do doręczeń to wiedząc o tym, że tak istotne zawiadomienie, jakim jest zmiana adresu do doręczeń, wystosowała listem zwykłym w okresie pandemii, mogła podjąć chociaż jakąkolwiek próbę, w tym okresie dwóch lat, kontaktu z organem w celu powzięcia informacji o wpłynięciu do organu przedmiotowego pisma. Skarżąca nie wystosowała nawet w czasie tych dwóch lat ponaglenia do organu lub jakiegokolwiek innego pisma, z którego wówczas z pewnością wynikałby już nowy adres Spółki (jako nadawcy korespondencji) tj. adres przy ul. N. Należy również zwrócić uwagę, że zmiana adresu Spółki w KRS nastąpiła dopiero wpisem z dnia 16 lutego 2023 r., czyli już po wniesieniu skargi do tut. Sądu, natomiast od 6 marca 2020 r. były dokonywane w KRS skarżącej zmiany, inne niż adres Spółki. Mając to na uwadze, spółka powinna ze szczególną starannością zadbać o prawidłowe zawiadomienie organu o zmianie adresu, albowiem z publicznego rejestru można było wciąż dysponować wyłącznie informacją o poprzednim adresie Spółki przy ul. M. [...].
Nadesłana przez spółkę odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację również nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi przez skarżącą. Poczta Polska wyraźnie bowiem zaznaczyła, że w związku z tym, że dosyłanie korespondencji nie obejmuje pism sądowych w postępowaniu karnym, cywilnym, administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym, dwie korespondencje, które nie mogły być dosłane (jak wynika z akt sprawy - zawierające przesyłki organu z zawiadomieniem o zakończeniu postępowania i zaskarżoną decyzją) nie mogły zostać przekazane pod inny adres niż ul. M. [...],[...]W.
W przedmiotowej sprawie zachodzą zatem okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia 27 czerwca 2022 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.").
Reasumując, podnoszona przez skarżącą argumentacja zmierzająca do zakwestionowania skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji ze względu na jej przesłanie przez organ na niewłaściwy adres do doręczeń nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Z tych przyczyn uznać też należało, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w trybie zastępczym, a wniesienie skargi w dniu 10 stycznia 2023 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Skarżąca spółka nie uprawdopodobniła natomiast, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, co było warunkiem koniecznym przywrócenia tego terminu.
Skarżąca Spółka wniosła o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2023 odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Zdaniem skarżącej Sąd I instancji całkowicie pominął informację, że przedstawiciel Spółki dla zachowania należytej staranności weryfikował w placówce pocztowej przy ul. L. w W. (właściwej dla adresu M. [...]) czy nie zostały pozostawione dla niej awiza lub listy. W związku z tym, że procedura takiej weryfikacji odbywa się ustnie i Poczta Polska nie wydaje żadnego potwierdzenia, przedstawiciel Spółki, przy wychodzeniu z placówki, wykonywał zdjęcia drzwi placówki wraz z informacją jakiej firmy dotyczyło zapytanie. Zdjęcia te (obejmujące okres, w którym pracownik Poczty Polskiej nie wydał przesyłki i błędnie poinformował o braku jakichkolwiek listów do odbioru) zostały dołączone do reklamacji złożonej w Poczcie Polskiej (w aktach sprawy). Sąd również pominął odpowiedź Poczty Polskiej w tej sprawie. Sąd pominął również fakt, że przedstawiciel Spółki weryfikował dodatkowo czy nie pozostawiono awizo w recepcji biurowca przy M. [...] i że osoba tam pracująca nie potwierdziła jakoby listonosz zostawił jakiekolwiek awizo do Spółki (jak twierdzi, a co Sąd uznał za pewnik). W szczególności w sytuacji, gdy w reklamacji złożonej w Poczcie Polskiej, Spółka wykazała, że jeden z listów nadanych wcześniej do Spółki został zwrócony do nadawcy bez próby doręczenia. Sąd nie uwzględnił również informacji, że przekierowanie poczty było jedynie dodatkowym zabezpieczeniem mającym uchronić Spółkę przed niedoręczoną korespondencją.
Podsumowując mimo przesłania przez Ministerstwo przesyłki na nieprawidłowy adres oraz niepozostawienia awizo przez listonosza w biurowcu przy ulicy M. [...] Spółka odebrałaby ją, gdyby 8 lipca 2022 r. przesyłka została wydana przez pracownika placówki pocztowej przy ul. L. [...] w. Zamiast tego przedstawiciel Spółki otrzymał informację o braku przesyłek do odbioru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.,dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 roku, sygn. akt II CRN 448/71).
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).
W niniejszej sprawie strona składająca zażalenie kwestionuje w istocie skuteczność doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, jak też okoliczność pozostawienia awizo przez listonosza.
Jak wyjaśnił już to Sąd pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji, określone w art. 44 k.p.a. W myśl przepisu art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W świetle art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy potwierdzić należy, że przesyłka obejmująca zaskarżoną decyzję została przesłana na adres Spółki z o.o. S., o którym organ posiadał wiedzę, który wynikał z akt administracyjnych sprawy oraz rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Należy podkreślić, że organ wysłał korespondencję na adres Spółki ujawniony wówczas w rejestrze przedsiębiorców KRS Spółki tj. ul. M.[...], [...] W. Zmiana adresu Spółki w KRS nastąpiła dopiero wpisem z dnia 16 lutego 2023 r., czyli już po wniesieniu skargi do tut. Sądu.
Z adnotacji znajdujących się na kopercie zwróconej do organu oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniu 30 czerwca 2022 r. i w dniu 8 lipca 2022 r.) oraz zamieszczono informację o możliwości jej odbioru z urzędu pocztowego w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka została zwrócona do adresata w dniu 15 lipca 2022 r. Powyższe wskazuje, że przesyłkę należy uznać za skutecznie doręczoną w tzw. trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 § 4 k.p.a. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej zostały odnotowane na kopercie i z.p.o., a każda adnotacja tam się znajdująca została opatrzona podpisem osoby doręczającej.
Z kolei z udzielonej - w toku postępowania reklamacyjnego - odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. nie wynika potwierdzenie nieprawidłowości doręczenia tej konkretnej przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję organu. Doręczyciel wskazał m.in., że: firma S. była firmą wirtualną i nie miała pod adresem na ul. M. swojego lokalu, a jedynie adres korespondencyjny. Korespondencję pozostawiano w recepcji biura ochrony. Po złożeniu żądania dosyłania w dniu 25 listopada 2021 r. listonosz pozostawiał awiza na przesyłki, które nie mogły być dosłane, w recepcji biura ochrony. W okresie od 26 listopada 2021 r. do 25 listopada 2022 r. tj. w okresie obowiązywania dosyłania stwierdzono dwie awizowane przesyłki. Pierwsza została awizowana w dniu 31 maja 2022 r., powtórnie awizowana 8 czerwca 2022 r. i zwrócona 15 czerwca 2022 r. Druga przesyłka była natomiast awizowana 30 czerwca 2022 r., powtórnie awizowana 8 lipca 2022 r. i zwrócona 15 lipca 2022 r. Listonosz wskazał, że z uwagi na brak możliwości wybrania opcji pozostawienia awiza na recepcji/sekretariacie, awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Poczta Polska poinformowała również, że spółka S. nie posiada złożonego "żądania elektronicznego powiadomienia o przesyłce". Tym samym spółka nie obaliła braku domniemania prawidłowości doręczenia przesyłki w sposób zastępczy. Co za tym idzie, że nie sposób uznać, iż do doręczenia nie doszło.
Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób nadania w dniu 6 marca 2020 r. jakiegokolwiek pisma o zmianie adresu korespondencyjnego do akt niniejszego postępowania administracyjnego. Skoro spółka wysłała zawiadomienie o zmianie adresu listem zwykłym tj. bez możliwości przeprowadzenia reklamacji i korespondencja ta nie wpłynęła do akt sprawy administracyjnej, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie dokonano skutecznego zawiadomienia organu o aktualnym adresie strony do korespondencji. Brak jakiegokolwiek dowodu wysłania pisma z 6 marca 2020 r. uniemożliwia natomiast przyjęcie, że Spółka uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na skuteczne powiadomienie organu o zmianie adresu do doręczeń. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca mogła podjąć chociaż jakąkolwiek próbę kontaktu z organem w celu powzięcia informacji o wpłynięciu do organu przedmiotowego pisma. Skarżąca, zarzucając we wniosku zwlekanie przez organ z rozpoznaniem sprawy, nie wystosowała nawet ponaglenia do organu lub jakiegokolwiek innego pisma, z którego wówczas z pewnością wynikałby już nowy adres Spółki (jako nadawcy korespondencji) tj. adres przy ul. N. Nie można uznać, że nadanie w dniu 16 listopada 2022 r. pisma przypominającego organowi o zmianie adresu wraz z kopią pisma z datą 6 marca 2020 r. stanowi uprawdopodobnienie, że takie pismo zostało nadane do organu w dniu 6 marca 2020 r. lub przynajmniej w jakimkolwiek okresie przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zatem skarżąca nie poinformowała organu o zmianie adresu do czego zobowiązana była na podstawie art. 41 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.). W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
Należy również podzielić rozważania Sądu I instancji, że złożenie przez skarżącą u operatora publicznego – Poczty Polskiej S.A. – w dniu 25 listopada 2021 r. żądania dosyłania przesyłek na adres nowy adres Spółki nie mają znaczenia dla skuteczności dokonanych przez organ doręczeń. Nie może być uznane za świadczące o braku winy w uchybieniu terminu złożenie dyspozycji na poczcie o przekierowaniu korespondencji na nowy adres ponieważ dosyłanie korespondencji nie obejmuje pism w postępowaniu karnym, cywilnym, administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym, gdyż tryb doręczania korespondencji w tych sprawach regulują szczególne przepisy proceduralne. Zauważyć należy, że skarżąca składając na Poczcie żądanie dosyłania została pouczona o braku możliwości przekierowania przesyłek w postępowaniu administracyjnym (co wynika z przedłożonego przez skarżącą dokumentu żądania dosyłania).
Podniesiona natomiast w zażaleniu okoliczność, jakoby przedstawiciel Spółki dla zachowania należytej staranności weryfikował w placówce pocztowej przy ul. L. w W. (właściwej dla adresu M. [...]) czy nie zostały pozostawione dla niej awiza lub listy oraz twierdzenia Spółki, że nie pozostawiono żadnego awiza w recepcji biurowca przy M. [...] nie została w żaden sposób uprawdopodobniona przez skarżącą. W ocenie Sądu w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest niewątpliwie koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru oraz odpowiedź na reklamację poczty polskiej, przeciwdowodu nie może stanowić samo oświadczenie strony o braku awizo. Zwykłe oświadczenie strony, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło nie jest wystarczające do obalenia domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo (por. postanowienie NSA z 24 września 2015 r., II OZ 863/15). Zaznaczyć jednocześnie należy, że przyjęcie stanowiska skarżącej, że do obalenia domniemania wystarczy oświadczenie o braku awizo prowadziłoby do niemożliwości przyjęcia doręczenia zastępczego. W ocenie Sądu samo zaprzeczenie adresata przesyłki co do pozostawienia tzw. awiza nie pozwala jeszcze na wzruszenie domniemania prawidłowości doręczenia w trybie art.44 k.p.a. Domniemania tego nie obala także odpowiedź na wystąpienie z reklamacją do Poczty Polskiej.
Dodatkowo należy zauważyć, że wskazane przez Spółkę przeszkody w odbiorze korespondencji do niej kierowanej nie mogą stanowić okoliczności wyłączającej winę w niezachowaniu terminu do dokonania czynności procesowej. Skarżąca Spółka jako podmiot gospodarczy powinna podjąć odpowiednie działania, stworzyć techniczne warunki aby możliwe było doręczanie jej korespondencji zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą. Powinna w odpowiedni sposób zadbać o zachowanie wymaganego stopnia staranności, gwarantującego właściwe realizowanie przysługujących stronie uprawnień procesowych.
Podsumowując, słuszna była ocena Sądu I instancji co do nieuprawdopodobnienia przez skarżącą Spółkę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z uwagi na powyższe argumenty, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.