I GZ 436/25

I GZ 436/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 1 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1517/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r. nr KOC/4989/Ni/24 w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przypadającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1517/25, odmówił wstrzymania wykonania decyzji, w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. (skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (organ, SKO) z dnia 12 lutego 2025 r. nr KOC/4989/Ni/24 w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi do budżetu miasta.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skarżąca spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję organu wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe oraz faktyczne dla skarżącej, jak i dla uczniów i rodziców dzieci korzystających z usług prowadzonego przedszkola. Wskazano, że działalność jednostki oświatowej prowadzonej przez skarżącą finansowana jest dotacją oświatową, a to oznacza, że jedyne środki, którymi dysponuje spółka stanowią kwoty otrzymane z tytułu dotacji oświatowej. Zgodnie z art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, dotacja nie może być przeznaczona na pokrycie kosztu zwrotu dotacji. Spółka nie posiada innego dochodu, który mogłaby spożytkować na pokrycie obowiązku zwrotu dotacji objętej zaskarżoną decyzją. Uzyskiwany przez spółkę przychód oraz otrzymywane dotacje oświatowe nie są wystarczające do pokrycia kosztów prowadzonej działalności oświatowej. W konsekwencji skarżąca musiałaby przeznaczyć wszystkie dostępne przez siebie środki na spłatę kwoty określonej do zwrotu. Nie bez znaczenia jest przy tym wysokość zakwestionowanej w toku postępowania administracyjnego kwoty, która wynosi aż 20.048,99 złotych plus bardzo wysokie odsetki. Kwota ta praktycznie jest niemożliwa do zebrania w tak krótkim czasie. Wydatki skarżącej, na które składają się m.in. stałe wynagrodzenia z tytułu umów za pracę, umów zleceń za przeprowadzanie zajęć, bieżące koszty prowadzenia działalności placówki, opłaty księgowości, wszelkie niezbędne koszty związane z działalnością dydaktyczną, w tym w szczególności kwestiami utrzymania w należytym stanie budynku placówki oświatowej, zakupem materiałów niezbędnych do jej właściwego i poprawnego funkcjonowania przewyższają kwoty generowanych dochodów, a tym samym uniemożliwiają skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji bez spowodowania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia dla skarżącej skutków. Tym samym jej egzekucja nastąpi z wypłacanej na bieżąco dotacji, co zaś uniemożliwi dalsze prowadzenie placówek, a dzieci stracą znane i zaprzyjaźnione miejsce nauki i rozwoju, pracownicy miejsce zatrudnienia, a spółka będzie zmuszona ogłosić upadłość. Skarżąca prowadzi działalność dotyczącą wychowania przedszkolnego od stycznia 2024 r. i aktualnie znajduje się w fazie rozwoju, co wiąże się z koniecznością ponoszenia istotnych nakładów finansowych - musi inwestować w rozwój i wysoki poziom usług, aby móc sprostać oczekiwaniom rodziców, decydujących się powierzać swoje dzieci opiece placówki prowadzonej przez skarżącą. Skarżąca prowadzi jedno kameralne przedszkole dla około 20 dzieci. Obecnie spółka posiada zobowiązania finansowe wynikające z wcześniej podjętych inwestycji oraz bieżącej działalności operacyjnej. Stałe miesięczne wydatki skarżącej ponoszone na prowadzenie placówki wynoszą w granicach 51.000,00 zł bez uwzględniania dodatkowych kosztów, ponoszonych na przedmioty związane z wyposażeniem placówek. Na powyższe opłaty składają się między innymi: - wynagrodzenia pracowników wraz z obowiązkowymi składkami ZUS - 20.774,75 zł - zajęcia edukacyjne i sportowe w przedszkolu - 4.150 zł, czynsze, wynajem i opłaty za media, prąd, internet, telefon, obsługa księgowa - 19.594,72 zł. utrzymanie budynku przedszkola w czystości, bieżące sprzątanie, ozonowanie pomieszczeń-3.690 zł, koszty podatków - PIT4 R - 500 zł, koszty wyżywienia dzieci - 2.371 zł, na potwierdzenie powyższego, do skargi załączono stosowną dokumentację finansową Skarżącej, obrazującą wysokość stałych zobowiązań oraz sprawozdanie CIT spółki: faktura nr 07/02/2025; faktura nr 01/03/2025; faktura nr 02/03/2025; faktura nr 03/03/2025; umowy zlecenia zawarte z 4 osobami, lista płac za okres 1.02.-28.02.2025 r.; faktura nr 2/2025 (zajęcia psychoedukacyjne). Skarżąca podniosła, że mimo prowadzenia względnie rentownej działalności, spółka operuje na niskiej płynności finansowej, a dostępne środki są na bieżąco angażowane w pokrycie kosztów operacyjnych oraz obsługę zobowiązań. Dodatkowe obciążenie finansowe w postaci natychmiastowej płatności wynikającej z decyzji wpłynie negatywnie na płynność spółki i nieuchronnie skutkować będzie ograniczeniem możliwości regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji nawet destabilizacją działalności. Spółka zatrudnia pracowników, którym wypłaca co miesiąc wynagrodzenie, a wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zagrozić płynności finansowej spółki, tym samym narażając jej pracowników na nieotrzymanie wynagrodzeń w terminie, co w świetle prawa jest niedopuszczalne. W konsekwencji Skarżąca nie posiada środków finansowych, które umożliwiałyby jej wykonanie decyzji oraz utrzymanie zakresu prowadzonej działalności. Wysokość wpływów z tytułu dotacji pozwala na realizację zobowiązań w jej podstawowym zakresie lub też w zależności od wpływów danego miesiąca, zasilana jest wpływami z czesnego celem terminowych opłat zobowiązań wobec kontrahentów. Otrzymywane dofinansowanie nie jest jednak wystarczające do pokrycia całych kosztów utrzymania działalności oświatowej prowadzonej przez skarżącą, tym samym w pozostałym zakresie skarżąca jest zobowiązana pokrywać koszty tej działalności środkami z innych źródeł, w tym środkami własnymi. Natychmiastowe wykonanie decyzji oraz dokonanie zwrotu objętej zaskarżoną decyzją kwoty, spowodowałoby nieodwracalne skutki w zakresie prowadzonej przez skarżącą działalności poprzez konieczność likwidacji prowadzonej działalności i konieczność ograniczenia wydatków dydaktycznych, redukcję zatrudnienia, ryzyko opóźnień w płatnościach wobec kontrahentów. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają względy zarówno społeczne, z uwagi na przedmiot działalności skarżącej, tak i gospodarcze, z uwagi na rzeczywiste możliwości płatnicze skarżącej.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie tylko nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale nawet twierdzeń w tym zakresie nie uprawdopodobniła.
WSA w Warszawie wyjaśnił, że złożenie dowodów dotyczących aktualnej sytuacji skarżącej jest o tyle istotne, że z zeznania podatkowego CIT-8 za 2024 r. wynika, że skarżąca osiągnęła przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 336 100,87 zł i nie uzyskała dochodu (przychodu) wolnego i do odliczenia wykazywanego w zał. CIT-8/O (czyli dotacji otrzymanych z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządowych), które są wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278), zgodnie z którym wolne od podatku są: dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
Sąd I instancji stwierdził, że przedłożone przez skarżącą załączniki do wniosku nie wskazują na zasadność przytoczonej argumentacji. Skarżąca złożyła jedynie część dokumentów - dla wykazania podnoszonej we wniosku argumentacji - z których wynikałaby aktualna sytuacja finansowa, majątkowa, płatnicza (zdolność do pokrywania obciążeń), np. sprawozdania finansowe (załączony do skargi CIT-8 jest zeznaniem podatkowym, a nie sprawozdaniem) i deklaracje podatkowe (bieżące dekl. VAT), ewidencja środków trwałych, historie i aktualne wyciągi z rachunków bankowych.
W ocenie WSA, ocena sytuacji finansowej, wobec częściowego przedstawienia wymaganych dokumentów, musiałaby nastąpić tylko na podstawie oświadczeń skarżącej. Sąd nie ma żadnej praktycznej możliwości dokonania nawet zestawienia zdolności płatniczej skarżącej w relacji do jej obciążeń. Sąd nie może się domyślać, bez wykazania zawartych we wniosku wyjaśnień czy argumentów, sytuacji majątkowej, a przede wszystkim płatniczej. Skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty.
Sąd I instancji dodał, że przedmiotem sporu jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Zagrożenie egzekucją należności określonej przez organy podatkowe nie stanowi samo w sobie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ obowiązkiem każdego jest wykonywanie ciężarów publicznoprawnych. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz bez przedstawienia dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wydane orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; a w przypadku uznania, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci art. 61 § 3 p.p.s.a. i uznanie, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy okoliczności sprawy oraz sytuacja materialna i finansowa skarżącej spółki przemawia za zastosowaniem tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby dla strony wywołać.
W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jego petitum. Skarżąca spółka wyjaśniła m.in. że zgodnie z zaskarżoną decyzją zobowiązana jest do zwrotu kwoty 20.048,99 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania tych środków tytułem. Jest to kwota dla niej znaczna, której zwrot w perspektywie jej aktualnych zobowiązań doprowadzić może do wystąpienia znacznej szkody i nieodwracalnych skutków. Sama opłata za najem lokalu wraz z czynszem wynosi 17 600 zł miesięcznie, a dodatkowo inne zobowiązania finansowe spółki, jak wypłata wynagrodzeń dla 8 zatrudnionych pracowników, nie pozwalają na zapłatę tak dużej sumy.
Podniosła, że zaskarżona decyzja dotyczy kwoty dotacji, która została już przez stronę skarżącą wydatkowana i rozliczona, dlatego też ewentualna kwota do zwrotu stanowi znaczne środki finansowe, których zgromadzenie przez skarżącą jest niemożliwe, przy tak dużych zobowiązaniach. Organ prowadzący zaś nie ma możliwości "sfinansowania" zwrotu spornej kwoty z dotacji oświatowej bieżąco otrzymywanej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., od których zaistnienia ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie wskazywał, że przez wyrządzenie znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei, przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., rozumie się zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W judykaturze dominuje stanowisko kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. postanowienia NSA: z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 2165/13, z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – te i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z 5 maja 2016 r., sygn. akt I FZ 98/16, postanowienie NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FZ 40/16).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że skarżąca spółka nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej i majątkowej w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza dokumentów dołączonych do wniosku o wstrzymanie nie potwierdza, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło doprowadzić do tak dalece idących skutków, na które skarżąca wskazała we wniosku. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że z zeznania podatkowego CIT-8 za 2024 r. wynika, że skarżąca osiągnęła przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 336 100,87 zł i nie uzyskała dochodu (przychodu) wolnego i do odliczenia wykazywanego w zał. CIT-8/O (czyli dotacji otrzymanych z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządowych), które są wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym wolne od podatku są: dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
W tym miejscu wypada podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Okoliczności takie jak kwota zadłużenia czy kwota dotacji przypadająca do zwrotu nie mogą być postrzegane jako wywołujące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca powinna bowiem w taki sposób przedstawić swoją całościową sytuację (w treści wniosku lub przy pomocy dokumentów źródłowych), aby Sąd mógł na tej podstawie w pełni ocenić ją pod kątem tego, czy rzeczywiście wykonanie decyzji zagraża interesom ekonomicznym wnioskodawcy w sposób prawnie relewantny. Należność objęta wnioskowaną decyzją jest znaczna, lecz brak jest dostatecznych podstaw aby uznać, że wyrządzi skarżącej spółce znaczną szkodę lub doprowadzi do nieodwracalnych skutków.
Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, WSA nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że podniesione w złożonym wniosku argumenty wraz z załączonymi dokumentami nie dostarczyły wystarczających przesłanek do uznania, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wyjaśnił jakimi powodami się kierował wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, a także przytoczył podstawę prawną postanowienia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo wywiązując się z nałożonych obowiązków, przeanalizował akta sprawy, uznając w efekcie, że informacje przedstawione przez skarżącą spółkę nie dają dostatecznych podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ponadto jak wskazywano w judykaturze – skutki wykonania decyzji zobowiązującej stronę do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne (por. np. postanowienie NSA z 27 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo; dostępne w CBOSA). W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które może spowodować dla strony wykonanie zaskarżonej decyzji.
Reasumując, z przedłożonych dokumentów i przedstawionych przez skarżącą argumentów, skarżąca spółka zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania, jak i w zażaleniu nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.