I GZ 411/21

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie B.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, które odmówiło wstrzymania wykonania decyzji nakazującej zwrot części dofinansowania w kwocie 209.973,75 zł wraz z odsetkami. Skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji, argumentując, że jej egzekucja spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej i trudne do odwrócenia skutki dla jego działalności gospodarczej, która od lipca 2021 r. nie przynosiła dochodów. Skarżący przedstawił miesięczne zobowiązania finansowe, w tym raty leasingu, kredytów i spłatę subwencji, a także koszty utrzymania biura i wynagrodzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania, uznając, że ewentualny zwrot środków po uwzględnieniu skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, a podnoszone przez skarżącego okoliczności mają charakter hipotetyczny. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że mimo braku dochodów od lipca, firma skarżącego notowała znaczne przychody we wcześniejszych okresach i przynosiła dochody nawet w kwietniu i maju 2021 r. pomimo pandemii. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, podzielając stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, a samo stwierdzenie strony nie jest wystarczające. NSA wskazał, że dla oceny zasadności wniosku konieczne jest odniesienie wymaganej należności do sytuacji materialnej skarżącego, co wymaga przedstawienia konkretnych danych dotyczących posiadanego majątku, oszczędności czy rachunków bankowych. Skarżący nie przedstawił pełnego obrazu swojej sytuacji finansowej, a załączone zestawienie roczne nie było wystarczające do oceny, jak egzekucja decyzji wpłynęłaby na jego działalność i zobowiązania. Wobec braku wystarczającego udokumentowania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., NSA oddalił zażalenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający