I GZ 217/15

I GZ 217/15 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-03-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
I GZ 225/14 - Postanowienie NSA z 2014-07-31
I GZ 516/14 - Postanowienie NSA z 2014-11-19
I GZ 217/16 - Postanowienie NSA z 2016-04-12
I GZ 218/16 - Postanowienie NSA z 2016-04-12
III SA/Łd 1049/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2015-12-11
I SA/Wr 2097/13 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2015-02-23
I GSK 297/16 - Wyrok NSA z 2019-06-07
I GZ 651/15 - Postanowienie NSA z 2015-09-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 125 § 1 pkt 1, art. 185 § 1, art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "S." Spółki z o.o. w P. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 1049/14 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi "S." Spółki z o.o. w P. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. o sygn. akt III SA/Łd 1049/14, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi "S." Spółki z o.o. w P. T. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy wyrób produkowany przez Spółkę jest piwem w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej: u.p.a. czy też mieszaniną napoju fermentowanego z napojem bezalkoholowym objętym pozycją CN 2206. Wyrób ten wyprodukowano z wykorzystaniem ekstraktu słodowego w ilości od 6,61 % do 29,3 % w ramach poszczególnych metod produkcyjnych oraz surowców niesłodowych w ilości od 70,70 % do 88,78 %. Z uwagi na to, że przeważającym składnikiem wykorzystywanym do produkcji brzeczki są substancje niesłodowe organy podatkowe uznały, że produkowany wyrób nie jest piwem lecz mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego. W ocenie Spółki udział ekstraktu słodowego w produkcji brzeczki przesądza o tym, że wyrób jest mieszaniną piwa z napojem bezalkoholowym objętym pozycją CN 2206, a więc jest to piwo w rozumieniu art. 94 ust. 1 u.p.a.
Jak podkreślił Sąd, podobny problem prawny był już rozpoznawany przez WSA w Ł. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 847/13. W tej sprawie stan faktyczny był niemal identyczny jak w sprawie niniejszej (udział ekstraktu słodowego wynosił 7,31 %, a substancji słodzących 92,69 %). W sprawie III SA/Łd 847/13 sąd uznał, że wyrób strony nie jest piwem z powodu niewielkiej ilości ekstraktu słodowego wykorzystanego do produkcji brzeczki i wyrokiem z dnia 8 lutego 2014 r. oddalił skargę. Skarga kasacyjna od tego wyroku została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym (dalej jako NSA) pod sygn. akt I GSK 978/14 i dotychczas nie została rozpoznana.
W ocenie Sądu zarówno w niniejszej sprawie, jak i w sprawie III SA/Łd 847/13 wystąpił ten sam problem prawny, a mianowicie czy jest piwem wyrób produkowany z wykorzystaniem niewielkiej ilości ekstraktu słodowego oraz znacznej ilości substancji słodzących. Sąd uznał, że skoro w obu sprawach wystąpił analogiczny problem prawny, to zaistniała konieczność zapewnienia jednolitej linii orzecznictwa i celowe jest, ażeby orzeczenie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozstrzygnięciu sprawy o sygn. akt I GSK 979/14, ponieważ orzeczenie NSA będzie miało istotny wpływ na wynik sprawy ze skargi Spółki. Ponadto, zdaniem Sądu, za zawieszeniem postępowania z urzędu w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przemawiają względy ekonomii procesowej.
W zażaleniu złożonym do NSA Spółka domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. Zarzuciła Sądowi mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (sprawa o sygn. akt I GSK 978/14), w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki do zawieszenia, gdyż stan faktyczny w postępowaniu o sygn. akt I GSK 978/14 jest odmienny od tego w niniejszej sprawie.
Argumentując na rzecz uchylenia postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. Spółka opisała różnice stanu faktycznego pomiędzy sprawą z jej skargi, a sprawą o sygn. akt I GSK 978/14 i powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 24 listopada 2008 r. o sygn. akt II FPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2009 r. nr 4, poz. 62) stwierdziła, że skarga kasacyjna złożona od wyroku sądu I instancji wydanego w określonej sprawie nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia przez sąd I instancji innej sprawy, choćby o podobnym stanie faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I FSK 845/05; ten wyrok i dalej powoływane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w Internecie w CBOIS). Warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym przed Trybunałem Stanu – vide: postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r. o sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – vide: np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r. o sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.
Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd powinien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (por. Komentarz M. Niezgódki–Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013).
Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania także w razie rozstrzygania przez NSA w drodze uchwały, w myśl art. 15 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., w zakresie wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych lub w zakresie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej.
W ocenie NSA Sąd I instancji nieprawidłowo zawiesił z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez NSA skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w innej sprawie, o podobnym stanie faktycznym, zarejestrowanej pod sygn. akt I GSK 978/14, ponieważ nie uwzględnił poglądów prawnych wyrażonych przez skład 7 sędziów sądu kasacyjnego w uchwale z dnia 24 listopada 2008 r. o sygn. akt II FPS 4/08, na którą Spółka słusznie powołała się w uzasadnieniu zażalenia.
Jak stwierdził NSA w cyt. uchwale art. 125 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do NSA. Z uchwały wynika, że orzeczenie NSA wydane w innej sprawie tego samego rodzaju, jak ta zawisła przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie ma wpływu na tę sprawę, a przyczyną tego stanu rzeczy są obowiązujące w postępowaniu przed sądami administracyjnymi normy dotyczące mocy wiążącej orzeczeń NSA (zob. art. 170, art. 171 oraz art. 190 p.p.s.a.). Skład siedmiu sędziów NSA uznał, że z tego powodu nie ma podstaw do formułowania poglądu o związaniu stanowiskiem NSA wojewódzkiego sądu administracyjnego, który orzeka w innej, aczkolwiek rodzajowo analogicznej sprawie. Zatem nie ma prawnego uzasadnienia dla zawieszenia postępowania przez wsa w oczekiwaniu na prawomocne rozstrzygnięcie analogicznej sprawy przez sąd drugiej instancji.
NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę aprobuje, co do zasady, pogląd prawny wyrażony w tej uchwale, jak również pogląd Z. Czarnika wyrażony w częściowo krytycznej glosie do rzeczonej uchwały (publik. LEX Omega), gdzie glosator wskazuje, że (...) w pełni należy zgodzić się z poglądem, że wyrok NSA, wydany w innej sprawie rodzajowo podobnej do sprawy jeszcze nierozpoznanej przez sąd pierwszej instancji, nie jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy zawisłej przed WSA. Zatem sąd pierwszej instancji nie może zawiesić postępowania z powołaniem się na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazując na konieczność rozpoznania skargi kasacyjnej. Po prostu wyrok NSA nie jest sprawą prejudycjalną. Wprawdzie uzasadnienie uchwały pomija zagadnienia konstrukcyjne tej instytucji, przenosząc ciężar argumentacji na istniejące przepisy regulujące moc wiążącą wyroku odwoławczego, jednak ten argument jest zupełnie chybiony. Nie dlatego wyrok drugiej instancji nie jest podstawą zawieszenia określoną w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bo zgodnie z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. prawomocne wyroki wiążą i mają powagę rzeczy osądzonej, ale dlatego, że wyrok taki nigdy nie jest sprawą prejudycjalną.". Rację ma glosator, że wyrok NSA wydany w danej sprawie nie stanowi prejudykatu w innej sprawie zawisłej przed sądem I instancji. Tego wątku w motywach omawianej uchwały niewątpliwie zabrakło.
Zdaniem NSA zastosowanie przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I GSK 978/14 było, w świetle tego co wyżej powiedziano, niezgodne ze wskazanym przepisem, więc kontrolowane postanowienie z dnia 18 lutego 2015 r. zostało uchylone. Pominięcie przez WSA cyt. uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 24 listopada 2008 r. należy ocenić jako niedopuszczalne także w świetle art. 269 § 1 p.p.s.a., gdyż w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie podzielił stanowiska zawartego w uchwale, to powinien przedstawić zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Na taki krok WSA w Ł. się nie zdecydował, wobec tego był związany komentowaną uchwałą i nie miał podstaw, aby uchylić się od rozpoznania sprawy ze skargi Spółki.
W konsekwencji NSA stwierdza, że Sąd I instancji samodzielnie, z zachowaniem zasad przewidzianych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a przede wszystkim stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) rozstrzygnie problem prawny, który wystąpił w bezpodstawnie zawieszonej sprawie.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.