I GZ 389/22

I GZ 389/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Finanse publiczne
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 45, art. 46 § 1, art. 49 § 1, art. 259 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2022 r. sygn. akt III SPP/Gl 238/21 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 kwietnia 2021 r. nr UP-357/2021 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 lipca 2022 r., sygn. akt III SPP/Gl 238/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił sprzeciw M. W. (dalej: skarżąca) od postanowienia z 21 kwietnia 2022 r. o umorzeniu postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddaleniu wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr UP-357/2021, w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie skarżącej z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddalił jej wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Odpis postanowienia doręczono skarżącej 9 maja 2022 r.
Skarżąca złożyła sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza, nadając go listem poleconym w dniu 16 maja 2022 r.
Wobec nie podpisania przez skarżącą sprzeciwu, w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 24 maja 2022 r., wnioskodawczyni została wezwana do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej 3 czerwca 2022 r.
Pismo uzupełniające braki formalne sprzeciwu zostało nadane w placówce pocztowej 20 czerwca 2022r., czyli po upływie 7-dniowego terminu.
W ocenie Sądu I instancji, braki sprzeciwu zostały uzupełnione po ustawowym terminie, w związku z czym sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień referendarzy sądowych, wydanych na posiedzeniu niejawnym w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Na podstawie art. 45 p.p.s.a. sprzeciw jest pismem procesowym. Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wspomniany sprzeciw nie został podpisany. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie, określając termin oraz rygor (konsekwencje) ewentualnego niewykonania tego wezwania. W przedmiotowej sprawie, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu i prawidłowego pouczenia o skutkach jego nieuzupełnienia, strona nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, co w konsekwencji uniemożliwiło nadanie pismu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka określona w art. 259 § 2 p.p.s.a, obligująca WSA do odrzucenia sprzeciwu.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.