I GZ 380/22

I GZ 380/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Michał Kowalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Sygn. powiązane
III SA/Gd 155/22 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2022-07-29
I GZ 180/22 - Postanowienie NSA z 2022-06-10
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 64a, art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1, art. 64c § 1, 2 i 3, art. 64d § 1, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 155/22 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu L. Z. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 8 grudnia 2021 r., nr 006/5260/9011/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 155/22 odrzucił sprzeciw L. Z. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 8 grudnia 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy.
Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Bytowie z dnia 28 września 2021 r. ustalającą kwotę z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020) w wysokości 147 099,16 zł.
Decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 grudnia 2021 r. (potwierdzenie odbioru k. 75 akt organu I instancji). W dniu 17 stycznia 2022 r. skarżący złożył sprzeciw od decyzji, a wraz z nim wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek ten został prawomocnie oddalony (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 14 marca 2022 r. k. 24, postanowienia NSA z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt I GZ 180/22 k.48).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał jednoznacznie, że w niniejszej sprawie sprzeciw wniesiony został po terminie i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) odrzucił sprzeciw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Do Działu III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zatytułowanego "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" został dodany Rozdział 3.a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a – 64e.
Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (uchylenie przez organ odwoławczy decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Natomiast w myśl art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia.
Zgodnie zaś z art. 64c § 1, 2 i 3 p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji; sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Stosownie zaś do treści art. 64d § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji.
Nie ulega wątpliwości, że sprzeciw powinien być wniesiony w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji organu odwoławczego (tj. najpóźniej do 27 grudnia 2021 r.). Jak wynika jednoznacznie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnik skarżącego otrzymał decyzję w dniu 13 grudnia 2021 r. Strona wniosła sprzeciw 17 stycznia 2022 r., a zatem z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 czerwca 2022 r. sygn. akt I GZ 180/22 podtrzymał stanowisko WSA, który odmówił przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu, gdyż w rozpatrywanej sprawie skarżący ustanowił pełnomocnika, który powinien był wziąć na siebie odpowiedzialność za terminowe dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszone przez pełnomocnika skarżącego argumenty sprowadzają się jedynie do ogólnikowych, niepełnych i nieprecyzyjnych stwierdzeń o tym, że ze względu na oznaki choroby (podejrzenie zakażenia koronowirusem) od dnia 27 grudnia 2021 r. do 10 stycznia 2022 r. przebywał w izolacji domowej. Powyższe stwierdzenie nie zostało poparte dokumentami potwierdzającymi taki stan rzeczy i należało je uznać za nieprzekonujące w zakresie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia sprzeciwu. Pełnomocnik mimo już wcześniej wytkniętych niedociągnięć nie dołożył starań aby udzielić sądowi informacji, bądź dokumentów, które mogłyby przemawiać na jego korzyść a w konsekwencji także na korzyść osoby przez niego reprezentowanej. Kwestia odmowy przywrócenia terminu została już wcześniej przesądzona, postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 14 marca 2022 r. oraz postanowieniem NSA z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt I GZ 180/22, a w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem kontroli była jedynie prawidłowość odrzucenia sprzeciwu od decyzji.
W związku z powyższym, brak było podstaw do przyjęcia, że ocena zawarta w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji była wadliwą.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.