I GZ 351/24

I GZ 351/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. i K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 207/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. i K. S. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 18 listopada 2022 r. nr DZF-XII.025.71.2022.DD.1 w przedmiocie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 marca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 207/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwanego: sądem I instancji lub WSA) w sprawie ze skargi A. G. i K. S. (dalej zwanymi: skarżącymi), działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.) oraz art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., w punkcie pierwszym odrzucił skargę K. S., w punkcie drugim odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 18 listopada 2022 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania ze środków unijnych.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd I instancji zaznaczył, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak uzasadnienia żądania.
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazali, że w przedmiotowej sprawie, zapadł wyrok na korzyść wnoszących niniejsze zażalenie. Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego w wyznaczonym terminie nie zaskarżył Wyroku Sądu. Następnie została wydana kolejna decyzja DZF-XIL025.71.2022.DD., która została zaskarżona przez A. G. i K. S.
Skarżący wskazali, że wnosząc skargę mieli na uwadze konkretne zdarzenia w tej samej sprawie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych przez skarżących, a mianowicie wyrok sądu na pierwszą decyzję wydany na korzyść skarżących oraz brak reakcji strony, a konkretnie nie wniesienie zażalenia.
Zdaniem skarżących powyższe uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wnieśli o wyznaczenie nowego terminu na przedłożenie dowodów materialnych, tj. wyroku sądu i zaświadczenia o zarobkach, których to jednak dokumentów nie dołączyli do zażalenia. Skarżący dołączyli natomiast rozliczenie PIT 11 K. S.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie podkreślić należ w związku z argumentami podniesionymi w zażaleniu, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny nie rozpoznaje istoty sprawy i nie odnosi się do zarzutów skargi. Dlatego – mając na uwadze przesłanki wstrzymania wykonania decyzji jednoznacznie wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. – dla zastosowania ochrony tymczasowej nie ma znaczenia przekonanie skarżących o zasadności skargi i prawdopodobnym uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny. Z tych samych względów Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bierze pod uwagę orzeczenia sądu wydanego w innej sprawie.
Przechodząc do rozpoznania zażalenia skarżących na postanowienie sądu I instancji z 15 marca 2024 r. w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podnieść należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania ze środków unijnych.
Złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony, a zatem nie była możliwa ocena czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Wobec tego WSA zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia omawianego wniosku skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie już podkreślał, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. NSA zwracał również uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej i ma na celu przekonanie Sądu o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (zob. postanowienie NSA z: 21 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 438/23, 17 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 7370/21; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega jednak, że skarżący w zażaleniu przedłożyli roczne rozliczenia PIT 11 K. S. Sam PIT 11 jednego ze skarżących nie uprawdopodobnia jednak, że nieudzielenie skarżącym ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie skarżący w zażaleniu wnoszą o możliwość przedstawienia nowych dowodów, tj. zaświadczenia o zarobkach, to jednak takiego zaświadczenia nie dołączają do pisma. W aktach sprawy brak też wyciągów z kont, które obrazowałyby obecną sytuację finansową skarżących. Skarżący nie wykazali swojej pełnej sytuacji majątkowej i finansowej, a zatem dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na skarżących (tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest niemożliwe.
Aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do skarżących zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązań skarżących do ich sytuacji materialnej (finansowej). Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia autorów zażalenia. Braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i nieprzedłożenie dowodów na jej poparcie nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej, sytuacji tej z tożsamych powodów nie zmieniła argumentacja zawarta w zażaleniu oraz dokumenty dołączone do niego.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący tak we wniosku, jak i w zażaleniu nie uprawdopodobnili przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie NSA stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami źródłowymi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.