I GZ 336/25

I GZ 336/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 876/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-05-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 73
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 876/25 w zakresie odrzucenia skargi J. Ś. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 grudnia 2024 r. nr BP030.65500.1.2024 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 30 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 876/25 odrzucił skargę J. Ś. (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 grudnia 2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy.
W związku z wniesioną skargą do WSA, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie nr PESEL. Skierowane do skarżącego wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie nie zostało odebrane przez skarżącego, w konsekwencji czego przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 15 kwietnia 2025 r. Termin zaś na uzupełnienie braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 16 kwietnia 2025 r. i upłynął w dniu 22 kwietnia 2025 r. We wskazanym terminie skarżący nie dokonał wymaganej czynności.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem WSA, skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, iż Poczta Polska nie doręczyła mu wezwania. W związku z powyższym wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sposób doręczania pism sądowych, w tym wezwań, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie, § 4 tej regulacji stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób, dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie, a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej.
Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie do akt sprawy nr PESEL w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Prawidłowo WSA wskazał, że skoro po dwukrotnym awizowaniu przesyłki sądowej zawierającej powyższe wezwanie, pismo to nie zostało odebrane z placówki pocztowej, to przesyłkę tę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 15 kwietnia 2025 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania do podania nr PESEL minął zatem 22 kwietnia 2025 r. W zakreślonym w ten sposób terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Spełniona została zatem przesłanka do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżący w zażaleniu wskazał, że nie został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi z powodu wystąpienia nieprawidłowości działania P. P. S.A. przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki sądowej. Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest próba podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie, tj. spełnienia w okolicznościach sprawy przesłanek skuteczności doręczenia w trybie z art. 73 p.p.s.a., czyli poprzez awizo. Skarżący kwestionuje fakt prawidłowej awizacji wskazując na brak awiza w skrzynce pocztowej.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że domniemanie prawdziwości danych przedstawionych przez doręczyciela może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie skarżący nie obalił jednak skutecznie tego domniemania. Nie przedstawił on bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie strony w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej bądź też zostało błędnie wystawione. Wyprowadzone zaś w zażaleniu argumenty nie mogły zaprzeczyć fikcji doręczenia. Stanowisko wnoszącego zażalenie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Ze znajdującej się w aktach koperty (karta akt sądowych nr 26), w której na adres skarżącego została nadana przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych oraz załączonego do niej dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (ZPO) wynika, iż z powodu niedoręczenia przesyłki, nastąpiło jej dwukrotne awizowanie w dniach 1 i 9 kwietnia 2025 r. Z ZPO wynika również, że przesyłkę pozostawiono w UP, o czym w dniu 1 kwietnia 2025 r. poinformowano skarżącego poprzez pozostawienie awizo w drzwiach adresata. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej zostały odnotowane na kopercie i ZPO, a każda adnotacja tam się znajdująca została opatrzona podpisem osoby doręczającej. Jak wynika zaś z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (vide np.: postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OZ 460/20; wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 784/16; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi w pełni odpowiada przepisom prawa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.