I GZ 336/24

I GZ 336/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Michał Kowalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1407/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-03-21
I GZ 337/24 - Postanowienie NSA z 2024-10-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 158, art. 157 § 1, art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. V. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1407/23 w zakresie odmowy uzupełnienia i dokonania wykładni postanowienia w sprawie ze skargi I. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 2401-IEE.7192.298.2023.2.DJ UNP: 2401-23-175475 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1407/23 odmówił uzupełnienia i dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1407/23 w sprawie ze skargi I. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 3 sierpnia 2023 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W piśmie z dnia 28 marca 2024 r. skarżąca wniosła o wykładnię postanowienia z dnia 18 marca 2024 r. przez wyjaśnienie, czy tutejszy Sąd odrzucił wniosek zawarty w punkcie trzecim jej pisma z dnia 5 marca 2024 r., odrzucił wniosek zawarty w punkcie czwartym wskazanego pisma, czy też odrzucił wnioski zawarte zarówno w punkcie trzecim, jak i czwartym tegoż pisma oraz o uzupełnienie wskazanego postanowienia przez rozpatrzenie wniosku skarżącej o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: Pawła Kornackiego, Doroty Kozłowskiej i Moniki Krywow zawartego w punkcie trzecim pisma skarżącej z dnia 5 marca 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że na podstawie art. 158 p.p.s.a. konieczność dokonania wykładni sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób nieprecyzyjny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978r., sygn. akt IV CR 144/78), a strona wnosząca o jej dokonanie powinna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 369).
W ocenie Sądu I instancji, postanowienie z dnia 18 marca 2024 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i nie wymaga wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach precyzyjnie wskazał jaki jest przedmiot prowadzonego postępowania, przytoczył treść wniosku skarżącej o wyłączenie wszystkich sędziów i asesorów sądowych, wskazał powody zakwalifikowania wniosku skarżącej z dnia 5 marca 2024 r. jako wniosku o wyłączenie sądu oraz wyjaśnił, jakie były podstawy jego odrzucenia.
Zażalenie złożyła skarżąca zaskarżając postanowienie z dnia 15 kwietnia 2024 r. w całości i wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wykładnię i uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wskazane w art. 158 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może wydać postanowienie, w którym rozstrzygnie o wątpliwościach, co do treści wydanego orzeczenia jednakże, jedynie w przypadku, kiedy strona we wniosku sprecyzuje te wątpliwości przez wskazanie niezrozumiałego fragmentu orzeczenia (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 344). Uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Podkreślić należy, że wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (postanowienia) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień, co wynika z art. 166 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w postanowieniu z dnia 18 marca 2024 r. znajdują się wszystkie niezbędne elementy konkretyzujące sprawę ze skargi skarżącego oraz ze złożonego w postępowaniu toczącym się na skutek tej skargi wniosku o wyłączenie sądu. Ponadto, instytucja z art. 157 § 1 P.p.s.a. służy uzupełnieniu wyroku (lub odpowiednio postanowienia) o konkretne rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny powinien zamieścić w orzeczeniu z urzędu, np. rozstrzygnięcie o kosztach. Uzupełnienie wyroku lub postanowienia z art. 157 § 1 P.p.s.a. nie może natomiast służyć konkretyzacji uzasadnienia wyroku lub postanowienia. Instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia nie jest również środkiem służącym zakwestionowaniu rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Jak wynika ze złożonego przez skarżącą wniosku o wykładnię postanowienia WSA z dnia 15 kwietnia 2024 r. nie wskazuje on na jakiekolwiek niejasne sformułowania tego orzeczenia czy wymagające wyjaśnienia poglądy Sądu. Zasadnicza argumentacja wniosku o wykładnię sprowadza się do stwierdzenia przez skarżącą, że postanowienie wydane zostało z naruszeniem artykułu 157 § 1 p.p.s.a. polegającym no odmowie sporządzenia uzupełnienia orzeczenia, chociaż wniosek o wyłączenie sędziego nie został w ogóle rozpoznany. Strona uważa również, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 166 p.p.s.a. oraz art. 158 p.p.s.a. polegającym no odmowie wykładni postanowienia w sytuacji, gdy jest oczywiste, że postanowienie dotknięte jest niejasnością co do rozstrzygnięcia wniosku o wyłączenie sędziów rozpoznających sprawę.
Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy i nie może dokonać wykładni postanowienia sądu wojewódzkiego, albowiem zgodnie z art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści.
Przyjmując jednak, że zamiarem skarżącej było zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do postanowienia z dnia 15 kwietnia 2024 r., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wspomniane postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny odmowy uzupełnienia i dokonania wykładni postanowienia WSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.