I GZ 276/25

I GZ 276/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1895/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-03-19
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 28 § 1, art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. [...] Sp. z o. o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1895/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. [...] Sp. z o. o. w P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 kwietnia 2024 r., nr 4/WD/DEKiD/2024 przedmiocie określenie przypadającej do zwrotu kwoty dotacji celowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1895/24 odrzucił skargę T. [...] Sp. z o.o. w P. na decyzje Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 kwietnia 2024 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu kwoty dotacji celowej oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 lipca 2024 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie reprezentowania skarżącej spółki tj. pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 16 sierpnia 2024 r.
Do Sądu wpłynęło pismo z 30 sierpnia 2024 r. od skarżącej spółki wraz z uwierzytelnioną informacją odpowiadającą odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego określającą sposób reprezentacji spółki oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia powyższego dokumentu. Skarżąca poinformowała, że z uwagi na konieczność wyjazdu poza Warszawę w celu podjęcia opieki nad matką, nie zdołała w zakreślonym przez Sąd terminie przedłożyć uwierzytelnionego odpisu z KRS.
Sąd postanowieniem z 31 stycznia 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Następnie odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Prezes Zarządu Spółki – pomimo prawidłowo doręczonego wezwania w dniu 16 sierpnia 2024 r. - nie uzupełnił w wyznaczonym terminie ww. braków formalnych skargi, tj. nie przedstawił dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej spółki, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i przyjęcie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Wspomniany organ lub osoby mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).
Niezłożenie zaś takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału (art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z powołanych przepisów wynika wyraźnie, że to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Wykładni wymienionych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 869). Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła odpis z krajowego rejestru sądowego po wymaganym ustawowo terminie. Wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi doręczono w dniu 16 sierpnia 2024 r. (k. 28 akt sądowych). Natomiast skarżąca uzupełniła braki w dniu 30 sierpnia 2024 r. (data nadania 30 sierpnia 2024 r. – k. 37 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, treść pouczenia w wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi jest wadliwa – k. 26 akt sądowych. Mianowicie brak jest wskazania, od kiedy skarżąca ma liczyć termin 7 dni do uzupełniania braku formalnego skargi. W tej sytuacji nie sposób określić, od kiedy dla skarżącej termin 7 dni na uzupełnienie braku formalnego skargi rozpoczął swój bieg. Przyjmuje się, że termin powinien być liczony od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zabrakło w pouczeniu odpowiedniego wskazania, że termin na uzupełnianie braku formalnego skargi winien być liczony od dnia doręczenia stosownego wezwania. Tym samym nie sposób stwierdzić, że termin ten dla skarżącej w ogóle rozpoczął bieg. Wadliwość pouczenia w wystosowanym do skarżącej wezwaniu determinuje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem pouczenie o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego powinno być precyzyjne i tym samym nie narazić strony skarżącej na odrzucenie skargi, jak miało miejsce w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.